Jólabókavertíðin fer hraðfari þessa dagana. Vongóðir rithöfundar lesa upphátt úr bókum sínum í verslunum. Blöðin eru full af fimm stjörnu ritdómum enda leynast víða snillingar. Flestir eru bjartsýnir og láta sig dreyma um bókmenntaverðlaun forsetans og frægð og frama í erlendum þýðingum.

Ekki eru þó allir jafnánægðir. Ég hitti Sturlu Þórðarson (f. 1214) sagnaritara í bókaverslun Eymundssonar. Hann var að kynna nýútkomið verk um ævi og örlög Sturlunga, Íslendingabók. Bókin fékk misjafna dóma: „Þetta rit er of langt, með alltof mörgum nöfnum og ósannfærandi bardagalýsingum.“ Sturla var dapur í bragði. „Það hefur enginn áhuga á ættingjum mínum lengur nema ruglaður geðlæknir í Reykjavík. Hann segist reyndar vera frændi minn en ég þekki manninn ekki neitt.“

Snorri Sturluson (f. 1179), frændi hans, var að árita Egilssögu annars staðar í búðinni. Hún hafði fengið afleita dóma í fjölmiðlum. „Bókin er beinlínis kvenfjandsamleg og upphefur feðraveldið. Glötuð persónusköpun þar sem algjörlega vantar fulltrúa minnihlutahópa. Hvar eru fatlaðir eða samkynhneigðir í sögunni?“ Snorri stundi þungan og sagðist hættur við að skrifa Heimskringlu. „Það hefur enginn áhuga á norsku konungsfjölskyldunni nema einhverjir vitleysingar með konungablæti.“ Hann sagðist líka kannast við þennan geðlækni sem snobbaði fyrir Agli Skallagrímssyni og kallaði hann afa sinn.

Verslunarstjórinn kom aðvífandi og sagði þeim frændum að fara heim. „Það vill enginn lesa þessar bækur. Getið þið ekki farið að skrifa sakamála- eða hamfarasögur? Það er það eina sem selst.“ Þeir tróðu bókunum í stóra Adidastösku og gengu þungum skrefum út úr sögunni.