Með hækkandi aldri fjölgar jarðarförum. Gamlir vinnufélagar, ættingjar og vinir kveðja þennan heim. Sérhver athöfn gerir mig bæði viðkvæman og sjálfhverfan, enda færist ég stöðugt nær grafarbakkanum. Margar útfarir leysast upp í mína eigin þar sem ég svíf milli veruleika og ímyndunar. Ég er sjálfur í kistunni og skoða útundan mér kirkjugesti. Mun þetta fólk mæta hjá mér? Oftar en ekki missi ég þráðinn undir ræðu prestsins og fer að ímynda mér eigin líkræðu.

Ég horfi gagnrýnum augum á veitingar í erfidrykkjunni og fylgist með sálmaskránni og tónlistinni. Hvernig tókst sálmavalið? Voru of mörg dægurlög? Les eftirmæli Moggans af stakri athygli og legg mat á stíl og innihald. Hinir látnu keppa innbyrðis í fjölda og lengd minningargreina. Vinningshafinn náði þremur síðum í vor. Hvernig mun mér vegna í þeirri keppni?

Þegar ég kem heim reyni ég að ræða við konuna mína um þessi jarðarfararmál, en mæti fullkomnu skilningsleysi. „Þú ert ótrúlega sjálfhverfur. Getur ekki einu sinni einbeitt þér að jarðarför vina þinna vegna þess hversu upptekinn þú ert af því að skipuleggja þína eigin,“ segir hún.

Einu sinni reyndi ég að selja henni þá hugmynd að einungis skyldi syngja þunglyndislega sálma eftir Hallgrím heitinn Pétursson í minni jarðarför. Hún var ekki til viðtals um það. „Þú hefur ekkert um þetta að segja, enda ertu dauður þegar þar að kemur.“ „Þú skilur ekki mína kynslóð,“ segi ég þá. „Við erum ekki sjálfmiðuð heldur bara meðvituð um eigin endanleika.“ „Hættu að vera svona mikil dramadrottning í sjálfsvorkunn! Þú ert eini maðurinn sem ég veit um sem kemur heim úr jarðarför og öfundar líkið.“