Enn skelfur jörð. Enn gýs úr iðrum jarðar.

Eðli­lega fagna ferða­þjónustu­aðilar mögu­leikum til vaxtar eftir erfið ár þótt helst sé að skilja á ein­hverjum full­trúum greinarinnar að eld­gosið hafi nú ekki komið á heppi­legum tíma því Ís­land var upp­selt. Jarð­skorpunni verður væntan­lega sent minnis­blað með til­mælum um að tíma­setja óróa sinn betur.

Ferða­mennirnir láta sig samt hafa það að nýta sér að nú gýs, þó að þeir hafi ekki pantað sér frí hér í til­efni jarð­hræringa. Eins og svo sem ýmsir landar okkar fara þeir van­búnir á galla­buxum og striga­skóm og fara í sína svaðil­för.

Og hvað gerum við þá til að vernda líf og limi þessara gesta? Jú, teflum fram björgunar­sveita­fólki án vald­heimilda í sjálf­boða­vinnu. Þessu fólki er ætlað að hvetja ferða­langa til að fara sér nú ekki að voða, en fólki er það auð­vitað í sjálfs­vald sett. Það er svo þetta sama björgunar­sveita­fólk sem gengur yfir urð og grjót til að bera slasaða ferða­langa niður aftur í þoku og sudda.

Við erum ó­trú­lega lán­söm að eiga björgunar­sveitar­fólk að, en auð­vitað er eitt­hvað öfug­snúið við að við reiðum okkur á sjálf­boða­vinnu fólks fyrir sjálf­sagða inn­viði. Með auknum ferða­manna­straumi hefur reynt veru­lega á ýmsa inn­viði án þess að því hafi verið mætt af nægum krafti. Þetta gildir um vega­kerfið okkar, lög­gæslu og ýmiss konar eftir­lit og að ég tali nú ekki um heil­brigðis­þjónustuna. Þetta er ekki sjálf­bær nálgun og verður ekki mætt með flug­elda­sölu og sjálf­boða­vinnu heldur eðli­legu fram­lagi í sam­eigin­lega sjóði. Þannig er það nú bara.