Það getur sannarlega tekið á þolinmæðina að standa í röð og bíða eftir að fá þjónustu. Allflestir taka því eins og hverju öðru hundsbiti meðan sumir reyna af lagni að smeygja sér fram hjá öðrum og aðrir troða sér fram fyrir, staðfastir í ósvífni sinni og frekju.

Staða eins og þessi er nú komin upp vegna bólusetninga gegn hinni hvimleiðu pest, COVID-19. Sóttvarnalæknir, Þórólfur Guðnason, hefur ítrekað sagt að fjöldi beiðna berist þar sem einstaklingar halda því fram að þeir séu á einhvern hátt svo mikilvægir að þeir eigi rétt á að vera teknir fram fyrir aðra hópa. Þeim finnst blasa við að þeir þurfi alveg endilega að fá bólusetningu sem allra fyrst og ætlast til að sóttvarnalæknir og hans fólk kinki kolli því til samþykkis.

Sóttvarnalæknir er þolinmóður maður og þarf að vera það, því hlutskipti hans er að segja sömu hlutina aftur og aftur, iðulega við litlar undirtektir. Í huga manns er Þórólfur eiginlega orðinn holdgervingur þolinmæði og æðruleysis. Stundum læðir hann út úr sér setningum sem byrja á orðunum: Eins og ég hef margoft áður sagt... Ég þarf enn að ítreka að... Eins og ég hef oft áður bent á... Um leið sést á honum að hann gerir sér grein fyrir að hann á eftir að þurfa að segja þessa sömu hluti svo ótal oft.

Undanfarið hefur Þórólfur hvað eftir annað ítrekað að þegar kemur að bólusetningum er í forgangi framlínufólk í baráttu við sjúkdóminn, aldraðir einstaklingar og viðkvæmustu hópar þessa þjóðfélags. Síðan kemur að öðrum. „Ef orðið yrði við beiðni allra um að vera framar í forgangsröðinni eftir bólusetningu, myndu eldri og viðkvæmari hópar færast aftar í röðina,“ sagði Þórólfur á dögunum.

Sú sem þetta skrifar hrósaði happi þegar þeir sem eru sextugir og eldri voru settir nokkuð framarlega í bólusetningarröðina. „Loksins hlýst einhver ávinningur af því að vera orðin kerling,“ hugsaði hún. En svo var röðinni breytt og hún hrapaði snarlega niður í röðinni. Við því var ekkert að gera, annað en að yppa öxlum í stóískri ró.

Í kapphlaupinu um að komast í bólusetningu verður mjög vart við viðhorfið að hver sé sjálfum sér næstur. Þetta á ekki bara við um þá sem eru uppteknir af eigin mikilvægi og vilja með öllum ráðum svína á öðrum til að komast framar í forgangsröðina. Viðhorf margra er að íslensk stjórnvöld hafi gert mikil mistök með því að treysta á sjálfsagða samvinnu við aðrar þjóðir, þegar kemur að útvegun bóluefnis. Þessir einstaklingar trúa á frekju og yfirgang og eru síðan einkar duglegir við að kenna Evrópusambandinu um allt sem miður fer í Evrópu. Þeim þykir líka meira en sjálfsagt að vel stæðar þjóðir hamstri mun meira bóluefni en þær þurfa, meðan þær fátækustu eiga í stökustu vandræðum með að útvega þegnum sínum bóluefni. Ekki virðist talið brýnt að hjálpa þessum þjóðum, sem búa við mikla neyð. Þær þurfa aðstoð en mega víst éta það sem úti frýs.

COVID er ekki beinlínis að laða fram það besta í fólki.