Ég las viðtal við konu í vikunni sem er að safna Covid-afbrigðum. Bara þessum algengustu, Alfa, Delta og Omíkron. Hún hefur greinilega ekkert verið að sækjast í þessar sjaldgæfari sem hafa fundist. Til dæmis hefur hún ekkert við að vinna með Lamda, Theta eða Mu.

Þetta er því ekki merki um Covid-söfnunaráráttu á háu stigi. Bara aðeins meira en meðaltalið. Lesturinn minnti mig svolítið á það þegar ég var að safna servéttum þegar ég var ung. Það var gengið á milli húsa og spurt „Áttu servéttur?“ svo úr varð skringilegt safn af mjög algengum pappírsbréfum í alls konar litum.

Svo áttum við allar eins servéttur, því við fórum í sömu húsin og því var lítið hægt að bítta. Það var einna helst ef eldri frænkur úr öðrum bæjarfélögum komu með einhver næfurþunn afbrigði að spenningurinn hríslaðist um líkamann. Hér var komið eitthvað nýtt. Eitthvað sem bara örfáir höfðu. Aðeins meira en meðaltalið.

Þrísmitaða Covid-konan hafði farið misvel út úr þessum þremur afbrigðum. En orðið veik. Og því frekar óheppin með þessa náttúrulegu söfnun afbrigða. Eiginlega bara mjög óheppin þegar tekið er tillit til þess að hún hefur líka fengið svínaflensu. Einhvers konar segull á vírusa í öndunarfærum.

Svo heyrir man af öðru fólki sem er að reyna að safna. Bankar upp á hjá nágrönnum og spyr „Áttu Covid?“. Þar á meðal er enginn sem fær Lamda, Theta eða Mu. Engin von til að fá næfurþunna afbrigðið. Labba í mesta lagi heim með meðaltalið. Jafnvel það mikið að nóg er til skiptanna. Bæði til safnara og þeirra sem þola afbrigðin illa.