Það var gæfa að móðir mín skyldi eignast mig 19 ára gömul. Sökum ungs aldurs hennar ólst ég upp fyrstu ár mín hjá ömmu minni, Þóru Helgadóttur. Hún varð fyrir vikið gríðarstór hluti af lífi mínu sem amma, uppalandi og leiðtogi. Í daglegum samskiptum var lagður grunnur að órjúfanlegum böndum sem héldust allt til andláts hennar árið 1996. Við bjuggum líka skammt frá þannig að samskipti voru alla tíð mikil. Eitt það síðasta sem hún gerði daginn sem hún dó, áður en hún hvarf í móðu verkjalyfja sárþjáð af krabbameini, var að hringja til Danmerkur þar sem ég bjó. Hún vildi kveðja mig og brýna fyrir mér að ég hefði val um hvaða stefnu líf mitt myndi taka. Ég hugsa að hún hafi haft af mér áhyggjur sem voru kannski ekki alveg óþarfar.

Við hittumst í síðustu viku stórfjölskyldan og fögnuðum því að amma Þóra hefði orðið 100 ára. Það var falleg og skemmtileg stund. Ég er samt ekkert viss um að amma hefði kært sig um að verða svona gömul með öllum þeim takmörkunum sem geta fylgt hárri elli. Við grínuðumst líka með að væri hún enn á lífi væri hún örugglega líka búin að gera okkur, afkomendur sína, alla gráhærða. Eftir stendur þó, að líf sem enn er fagnað áratugum eftir að því lauk, er líf sem var vel lifað.

Fyrir mig skiptir þó mestu sú virðing, vinátta og óbilandi trú sem amma hafði á mér. Það er eitt besta veganesti sem ég fékk út í lífið og veitir mér styrk á hverjum degi. En kannski er besta lexían sú að ég ætla að verða jafngóður afi ef til þess kemur fyrir mín barnabörn og hún var amma fyrir mig. Þá kannski muna þau eftir mér þegar ég verð 100 ára.