Ég á tík sem komin er á þann aldur að hreyfing er ekki eins spennandi kostur og hér áður. Raunar virðist hún líta svo á að hún geri okkur eigendunum sérstakan greiða með því að hreyfa sig (okkur). Það er reyndar rétt ályktað.En nú er svo komið að tíkin er orðin æði kresin á hvert gönguferðirnar eru og vill fá sem mest út úr hverjum túr.

Hún veit sem er að þessum ferðum fækkar, gigtin hrjáir hana og þessi uppáhaldsiðja verður að vera merkingarbær. Svona eins og þegar maður sparar við sig kaloríur, þá er eins gott að hver einasta sem neytt er sé þess virði.Um helgina gerði ég þrjár misheppnaðar tilraunir til að fara í göngutúr um vel þekktar slóðir í nágrenninu. Hún sá við hverri einustu og snéri við eftir 50 metra.

Það var ekki fyrr en ég gerði mig líklega til að fara á bílnum að hún gaf sig fram. Hún ætlaði með. Hins vegar neitaði hún að fara út á hundasvæðinu á Geirsnefi og líka fyrir ofan Rauðavatn. Það var ekki fyrr en ég bauð henni út á nýjum spennandi slóðum þar sem við höfðum aldrei farið áður að henni þóknaðist að hreyfa sig (okkur).

Þar sem við gengum um uppsveitir Hafnarfjarðar á nýjum slóðum varð mér hugsað til komandi kosninga. Hverjir fara um bergmálshellinn, hverjir láta teyma sig um hefðbundnar slóðir og hverjir gera eitthvað alveg nýtt, jafnvel á gamals aldri. Hvar atkvæðið fellur verður að vera þess virði.