Skoðun

Hreppaflutningar

Það mátti enginn koma inn á stofuna til mín á Landspítalanum nema vera í gulum slopp og með hanska.

Það mátti enginn koma inn á stofuna til mín á Landspítalanum nema vera í gulum slopp og með hanska. Á síðustu þremur og hálfu ári hef ég þurft að vera í einangrun þegar ég leggst inn á spítala vegna ónæmrar bakteríu sem spítalinn gaf mér í mars 2015. Sóttvarnir spítalans hrundu.

Hreppaflutningur er orð sem heyrist mjög oft þessi dægrin. Samkvæmt íslenskri orðabók þýðir hreppaflutningur fátækraflutningur. Ég hef ekki tölu á því hversu margir aðstandendur vina minna og ættingja hafa verið fluttir hreppaflutningum af LSH, enda þarf stöðugt að losa þar rúm og stofur. Í sumum tilvikanna komust ættingjar að því fyrir tilviljun að senda ætti ástvini út á land. Engu máli virðist skipta að sá sem flytja á hreppaflutningi er yfirleitt mikið veikur sjúklingur. Þessi sem er of veikur til að fara heim, en engin úrræði eru til hjá LSH. Ég er ein þeirra sem flutt voru hreppaflutningum.

Ég geri mér alveg grein fyrir hversu oft á síðustu árum ég hef „teppt“ rúm sem þurfti að losa, það séu „fleiri sjúklingar en ég þarna“ og talað við mig eins og fullhrausta manneskju sem gerði sér það aað leik að taka rúm á einangrunarstofu á Landspítalanum til að hvíla sig í.

Út átti ég að fara. Ég var sem sé of veik til að fara heim og mér leið eins og ég væri ekki lengur sjálfráða. Svo komu tilboðin með nokkurra daga fresti. „Dvalarheimilið í Grindavík í hvíldarinnlögn?“ Nei, takk, sama og þegið. Nokkru síðar: „Elliheimilið Grund?“ Ég benti á að ég væri 64 ára og fyndist ég ekki eiga heima á Grund. Þriðja tilboðið hljómaði upp á dvalarheimilið Barmahlíð á Reykhólum. Mér finnst að í öllum þessum tilboðum hafi andlega hliðin algjörlega gleymst. Að flytja fólk hreppaflutningum hlýtur beinlínis að vera hættulegt fyrir sálina. Sálin læknast mest og best þegar maður er með sínu fólki. Hefur sitt stuðningsnet. Allt síðasta ár og meira og minna þetta ár hef ég verið inn og út af spítölum og það var ekki fyrr en Landspítalinn bauð mér stað til að dvelja á, St. Franciskusspítalann í Stykkishólmi, að þau sáu að þau myndu loks losna við mig.

Það var eins og að koma í annan heim að koma á spítalann í Stykkishólmi. Þar og aðeins þar fann ég virðingu gagnvart sjúklingnum mér, sem eftir margra vikna erfiða innlögn í einangrun var orðin afar döpur. Auðvitað er alls staðar gott fólk að vinna erfið störf á LSH, en það er alltof mikið álag á því og það bitnar á sjúklingunum. Af öllum spítölum sem ég hef legið inni á, var Landakot alltaf númer eitt, en nú ber St. Franciskusspítalinn í Stykkishólmi af. Hæfileikar, hógværð, væntumþykja, samvinna.

Ég sagði já við Stykkishólmi því þangað á ég ættir að rekja og var þar mikið sem barn. Ég sagði já við Stykkishólmi því þar höfðu nunnur rekið spítalann líkt og Landakot áður fyrr, og langafabróðir minn, Ágúst Þórarinsson, kom að byggingu spítalans. Þarna var hver einasti starfsmaður starfi sínu vaxinn og vel það. Þar er hugsað um líkamlega heilsu, þarna er mjög góð endurhæfing og síðast en ekki síst var það að andlega álagið sem ég hafði verið undir, lokuð inni í litlu herbergi, hvarf algjörlega.

Hvers vegna var St. Jósefsspítalinn í Hafnarfirði ekki starfræktur áfram og hvað með Landakotsspítala? Hvernig á að leysa þennan vanda sem langtímasjúklingar eru? Og eitt er alveg víst, það vilja allir komast heim. Ég gat tekist á við þetta enda tiltölulega ungur langtímasjúklingur, en hvað með alla hina? Gamla fólkið sem er sent á staði sem það hefur aldrei komið á og eru oft í svo mikilli fjarlægð frá heimabyggð að það fær sjaldnar heimsóknir, ef þá nokkrar?

Mig langar að gera eitthvað til að efla þetta góða sjúkrahús og ef einhverjir hafa hugmyndir má koma þeim til mín. Einnig má leggja inn á Vináttu- og stuðningsfélag St. Franciskus­spítala sem systurnar sem störfuðu þar stofnuðu áður en þær fóru af landi brott. Þær gáfu 5 milljónir árið 2010 og hægt er að leggja inn á reikninginn og gefa til dæmis í afmælisgjafir eða senda minningarkort. Skiptiborðsstúlkan sér um að koma gjöfunum til þeirra sem þær eiga að fá. Reikningurinn er 0309-22-350 og kennitalan 441213 0260.

Ég hvet yfirmenn heilbrigðiskerfisins, ráðherra, stjórnendur og bæjarfélög til að taka höndum saman og laga ástandið. Svona getur þetta ekki gengið lengur.

Athugasemdir

Auglýsing
Auglýsing

Tengdar fréttir

Skoðun

Launaleynd og þyngdarlögmálið
Sif Sigmarsdóttir

Skoðun

Déjà vu
Kristín Þorsteinsdóttir

Bakþankar

Spíser dú dansk?
Sirrý Hallgrímsdóttir

Auglýsing

Nýjast

Fram­sóknar­menn á frama­braut
Arnar Sverrisson

Stærsta ógnin
Hörður Ægisson

Frumlegt ráð við þreytu
Þórlindur Kjartansson

Ríkisstarfsmenn
María Rún Bjarnadóttir

Látum okkur varða
Breki Karlsson

Hatursorðræða er ekki saklaust raus
Eyrún Eyþórsdóttir

Auglýsing