Í vor þegar karateklúbburinn minn og World Class skelltu í lás var mér vandi á höndum þar sem skipulögð líkamsrækt var ekki lengur möguleg. Því varð úr að ég lét undan konu minni og fór að hlaupa. Ég fann fljótt að hlaup eru frábær líkamsrækt sem maður getur stundað nánast hvar sem er. Það er líka djúp heimspeki í hlaupum, eini andstæðingurinn er maður sjálfur og ef lögð er stund á langhlaup þá eru þau eins og lífið sjálft, stundum erfið og stundum auðveld, en mesta baráttan er alltaf í manns eigin höfði.

Ég hafði því miður haft mikla fordóma gagnvart hlaupum sem má rekja til þess að þegar ég fór út að hlaupa þá hljóp ég eins hratt og ég gat því mér fannst þau svo leiðinleg. Þess vegna voru allar tilraunir mínar til hlaupa skammlífar og ég lá yfirleitt óvígur eftir með blóðbragð í munni og æðaslátt í höfði. Eftir að hafa rætt þessa reynslu við eiginkonuna setti hún mig á hlaupaprógramm. Þar lærði ég að við hlaup skiptir mestu að byrja að hlaupa hægt til að byggja upp líkamann og þolið. Fljótlega gat ég síðan aukið vegalengdir og ég fór að hafa mjög gaman af hlaupunum.

Hlaup eru samt ekki gallalaus og þeim fylgja nokkrar áskoranir. Sú ósanngjarnasta er að þol eykst og styrkist mun hraðar en stoðkerfið. Því eru meiðsli óhjákvæmileg, nema mikillar hófsemi og varfærni sé gætt enda fylgir hlaupum mikið álag. Slík nálgun á verkefni leiðist mér mjög og því setti ég mér strax metnaðarfull markmið um að hlaupa 850 kílómetra og hálft maraþon á árinu 2020. Bæði markmið náðust, með naumindum þó og með þeim fórnarkostnaði að ég er ófær um að hlaupa þessa dagana. Markmiðið 2021 verður því að geta hlaupið, meiðslalaus.