Er það ekki með þig, líkt og mig, að stundum þegar þú þarft að sjá alveg skýrt þá lokar þú augunum? Innri sjónin gegnir mikilvægu hlutverki í lífi okkar. Með henni getum við skotist hingað og þangað, skrollað fram og aftur yfir samskipti og atburði og raunar horfið hvert sem er í tíma og rúmi. Prófaðu bara að skreppa í huganum inn í gamla herbergið þitt frá unglingsárum. Ef að er gáð finnur þú jafn vel lyktina, hjóðvistina, gömlu tilfinninguna … Sumt sem maður geymir í þessu hlaðvarpi sálarinnar, innri sjóninni, varðveitist í ótrúlegri háskerpu áratugum saman.

Kannski er sjón augnanna ofmetin og jafnvel ofnotuð í menningu okkar. Í stað lesturs og talaðs máls eru komin tákn og myndir; alls konar endalaus myndskeið, appelsínugular viðvaranir, þumlar og emoj. Sjónáreitið virðist aukast í öfugu hlutfalli við samtalið sem vekur sálarlífið.

Stundum í prestsstarfi mínu þegar ég horfi á syrgjendur leggja dúkinn yfir ásjónu látins ástvinar í hinsta sinn hugsa ég til þess hve skýra mynd ég á í huganum af honum Flosa bróður mínum sem lést fyrir rúmum 6 árum. Þótt kistulokið falli eru ástvinir okkar ekki farnir lengra en svo að oft höfum við þau ljóslifandi fyrir hugskotssjónum og tökum jafnvel heilu samtölin!

Þriðja fimmtudag í hverjum mánuði fæ ég að leiða samtal í Píetahúsinu að Baldursgötu 7 þar sem karlar koma saman til að rifja upp og muna ástvini sem féllu fyrir eigin hendi. Þar er rætt um gleði og sorgir, þakklæti, reiði og allt hitt sem tengist sjálfsvígum. Hópurinn heitir Feður, bræður, synir og vinir. Þar er gott að hlusta og frjálst að tala ef maður vill. Það er fundur á morgun, fimmtudag, klukkan 16.30 – 18.