Frægasta fjölskyldudrama í Íslendingasögum er hjónaband þotufólksins Gunnars á Hlíðarenda og Hallgerðar langbrókar Höskulds­dóttur. Þau hittust á Þingvöllum og ákváðu strax að gifta sig. Hún var tvöföld ekkja en hann reynslulítill í ástamálum. Samband þeirra einkenndist af ósamlyndi og óhamingju.

Hallgerður hélt framhjá Gunnari með náfrænda hans. Hún lét húskarl sinn stela mat á næsta bæ þegar engin innistæða var á kortinu. Gunnar svaraði með hefðbundnu ofbeldi og gekk í skrokk á konu sinni. Hann sýndi henni margvíslega lítilsvirðingu og lét hana finna að vinskapur hans við Njál nágranna skipti meiru en hjónabandið.

Smám saman súrnaði heimilishaldið á Hlíðarenda og tortryggni, beiskja og afbrýðisemi réðu ríkjum. Þetta hjónaband endaði með sorglegu uppgjöri og skilnaði.Hjónabandsráðgjafi hefði fljótlega séð í hvað stefndi á Hlíðarenda. Skilnaður er alltaf ferli en sjaldnast skyndiákvörðun.

Alls kyns smá­atvik og breytingar á samskiptum segja fyrir um gang ferlisins. Hjá Gunnari og Hallgerði blikka fljótlega aðvörunarljós. Sambandið einkennist af lygum og óheiðarleika. Þau rífast og svívirða hvort annað og fjarlægjast.Heimilisóhamingja hefur ekkert breyst í aldanna rás.

Ég hef margsinnis séð sögu Gunnars og Hallgerðar endurtaka sig í nútímasamfélagi. Einkennin eru alltaf þau sömu. Fólk fjarlægist þegar sambandið einkennist af leyndarmálum og óheiðarleika.

Eftir því sem lygavefurinn verður flóknari eru framtíðarhorfur sambandsins verri. Heiðarleiki og gagnsæi skipta því jafn miklu í hjónaböndum samtímans og hjá Gunnari og Hallgerði. Leyndarmál og lygaþvæla tortíma allri sálarró og eitra öll samskipti. „Sannleikurinn mun gera yður frjálsa,“ stendur í Jóhannesarguðspjalli. Það skiptir jafn miklu máli nú og fyrir 2000 árum.