Undanfarnar vikur höfum við fjölskyldan dvalið í hinu heimalandinu okkar, Suður-Afríku, og erum nú á heimleið, úr sólinni í snjóinn, með svarta beltið í fjarvinnu og netskólum. Í þetta skiptið heimsóttum við ekki bara ömmur, afa og aðra ættingja, heldur einnig Soweto, stærstu óformlegu „kofabyggð“ landsins.

Deiliskipulag er lítið notað hugtak í kofabyggðum enda vantar þar alla innviði. Húsin eru oft byggð úr afgangsefni, hróflað saman úr bárujárni, pappa, plasti og snæri notuð til að veggirnir hangi einhvern veginn saman. Að sögn leiðsögumannsins okkar, heimamannsins Lucky, er atvinnuleysi í Soweto um 60% og hann heppinn að vera með vinnu.

Við þessar aðstæður býr um helmingur þjóðarinnar, í landi sem er ríkara af auðlindum en flest önnur. Tækifærin til félagslegs hreyfanleika á milli kynslóða eru lítil sem engin enda menntun of dýr fyrir meirihluta þjóðarinnar. Ef þú fæðist inn í fátæka fjölskyldu þá eru líkur á að þú deyir fátæk/ur.

Ferðalög þessa dagana eru töluverð áskorun, sem ekki er tekist á við nema brýna nauðsyn beri til. Allir flugleggir þessarar sex manna fjölskyldu hafa verið felldir niður en okkur tekst þó alltaf að komast á áfangastað. Núna er óveður á Íslandi og fluginu heim frestað. Eldri heimasætan fagnar 21 árs afmælinu með því að lesa fyrir próf og hefja sóttkví númer fjögur á flugvallarhóteli, menntaskólastrákarnir skila verkefnum og yngri heimasætan mætir í skólann rafrænt. Þau eru sannarlega heppin. Búa á Íslandi, í húsum með rennandi vatni, í hverfi með deiliskipulagi og hafa aðgang að menntun. Glasið okkar er svo sannarlega hálffullt, rúmlega.