Það skal viðurkennast að ég fékk smá kvíðahnút þegar átakinu „ferðumst innanlands“ var hleypt af stokkunum, enda vildi ég leggja mitt af mörkum til að koma hagkerfinu upp úr þeim djúpa dal sem veiran hefur komið okkur í.

Nú er ekki svo að við hjón höfum ekki ferðast innanlands – því fer fjarri. Hér áður fyrr var iðulega tjaldað í grænni lautu – lítið kúlutjald og þunnar tjalddýnur voru engin fyrirstaða og fáir höfðu roð við okkur þegar útilegulögin voru kyrjuð. Seinna meir tók tjaldvagninn við – þá fellihýsið og að lokum húsbíll, en það var einmitt þá sem frúin áttaði sig á að eitthvað var ekki eins og það átti að vera. Ferðalagið var ekki fyrr hafið en hjónin voru farin að sjá heita pottinn á pallinum og eigið rúm í hillingum. Ljóst var að með hækkandi aldri hafði frúin breyst í heimakæra blúndu.

Og þá tók samviskubitið við! Það voru greinilega allir að leggjast á eitt – fara hringinn eða leggja upp í margra daga óvissuferð með ekkert nema áttavita og bakpoka að vopni. Samfélagsmiðlar fylltust af vinum á öllum helstu ferðaperlum landsins – þar ríkti hamingjan ein og sólin virtist skína hvern dag. En heima sat ég á pallinum eftir 9 holur í golfi eða göngu með hundana og beið þess að „happy hour“ og grilltími rynni upp.

Við hjón erum hins vegar staðráðin í að leggja okkar af mörkum. Hótel og gistiheimili um allt land lokka með frábærum tilboðum og höfuðborgin fær sitt, enda ekki amalegt að ferðast milli veitingastaða, safna og verslana á rafmagnsknúnum reiðhjólum frá Ikea. Enda hvaða endemis rugl er það að hafa samviskubit yfir að líða hvergi betur en heima hjá sér?