Það er ákveðið frelsi að neyðast ekki til að fara til útlanda í sumarfrí, tveir fullorðnir með fjögur ungmenni á aldrinum fjórtán til tuttugu ára. Til að gera eitthvað annað en að brjóta niður veggi og mála er þó nauðsynlegt að fara út af heimilinu. Heimafrí er alls ekki frí.

Þess vegna ákváðum við að fara „bara“ hringinn. Við undirbúning ferðarinnar komumst við hins vegar að því að það er ekkert „bara“ við ferð sex manna fjölskyldu hringinn í kringum Ísland. Eftir að hafa bókað gistingu, leigt smárútu og pakkað í sex ferðatöskur lásum við dóma þolenda bílaleigunnar. Og ákváðum, kvöldið fyrir brottför, að afbóka rútuna og keyra hringinn á tveimur bílum.

Þessir bakþankar eru skrifaðir á Huuusavik vid Skjalfaanda, hvar heimamenn virðast svolítið leiðir á bröndurum tengdum kvikmyndinni The Story of Fire Saga. Við keyrðum samt inn í bæinn undir glymjandi tónum Jaja Ding Dong og hlupum syngjandi fram hjá samnefndum bar í morgun. Hvalaskoðun á seglskútunni Ópal stendur þó upp úr, enda fátt sem jafnast á við hnúfubak blása og stinga sér svo á bólakaf í leit að æti, með tilheyrandi sporðaköstum.

Hnúfubakurinn innbyrðir tæplega eitt tonn á dag, sem er ekki ósvipað ætisþörf unglingsins. Enda kaupum við ekki í matinn heldur sækjum vistir, allan hringinn. Algengasta spurningin er ekki hvað heitir þetta fjall? heldur hvað er í morgunmat/hádegismat/kvöldmat? Eins og hnúfubakurinn stingum við okkur á bólakaf í íslenska ferðasumarið, oftast í leit að æti, og borðum okkur hringinn í kringum landið. Þessi hjól atvinnulífsins snúa sér víst ekki sjálf.