Blótsyrði eru í miklu uppáhaldi hjá mér og ég ber mikla virðingu fyrir fólki sem blótar fallega og hressilega, með innistæðu að sjálfsögðu. En það bar til um þessar mundir að prestur einn tók upp lyklaborð og blótaði þeim sem sitja við stjórnvölinn því nú á að senda fjölda fólks aftur „heim,“ heim þangað sem jafnvel er ekkert heima lengur.

Íslenskan er svo mögnuð, hún endurspeglar gildin okkar og þó hún þróist ekki nægilega hratt á sumum sviðum þá höfum við þennan lúxus: Orðin tvö, heimur og heima, eru af sama stofni. Á dönsku eru það hjemme og verden, á ensku home og world og á spænsku casa (hús) og mundo. Það var pabbi minn sem benti mér á þetta, og það í predikun. Hér ritar prestsdóttir sem á erfitt með þegar prestar eru settir á hærri siðferðilegan stall en aðrir. Sömu kaffistofur og hvá þegar prestar skilja við maka sína eru nú að hvá því að prestur gagnrýndi, vissulega harkalega, að senda manneskjur „heim“.

Blæbrigðaríka tungumálið okkar á það til að flækjast fyrir og við missum okkur í orðunum sjálfum en ekki í því sem þau gagnrýna, og þetta virðist vera orðið meira sport og keppni en netskraflið. Þegar allt kemur til alls er niðurstaðan þessi:

Öll stríð eru stríð gegn börnum. Og ef það fær þig ekki til að blóta og missa stjórn á skapi þínu, þá er eitthvað að þér. Opnum hjartað. Ef það er hjartarúm, þá er húsrúm.