Ég sit undir kirkjuvegg Hólakirkju, að Hólum í Hjaltadal. Kláraði stuttan skokktúr í morgunmildi ágústmánaðar og er að huga að deginum. Það er Hólahátíð og fram undan biskupsvígsla, nýr vígslubiskup verður kominn til þjónustu þjóðkirkjunnar áður en dagur kveður. Gleðileg tímamót, sr. Solveig Lára Guðmundsdóttir kveður farsæla þjónustu og sr. Gísli Gunnarsson tekur til starfa.

Hólar er hjartastaður í þjóðkirkjunni – einn af mörgum. Sögulegur staður sem geymir minni íslenskrar kirkju. Hjartastaður þar sem þjóð finnur sig heima, að Hólum.

Leiðin heim vísar að öruggum stað. Stað þar sem við getum verið við sjálf, fundið okkur sjálf.

Í frábærri bók, Heim til míns hjarta, eftir rithöfundinn Oddnýju Eir Ævarsdóttur, segir frá konu með brotið hjarta, hún er þreytt og týnd í lífinu og finnur ekki leiðina heim til hjartans. Hún ákveður að láta leggja sig inn á heilsuhæli þar sem tilraunir eru gerðar með ilmvötn og ilmvatnsgerð. Þar er hún látin lýsa lyktinni af foreldrum sínum. Foreldrum sínum, sem ilmuðu af ást. Með þeirri vinnu náði aðalpersóna sögunnar að byggja brú á milli heila og hjarta og þannig rataði hún heim. Heim til síns hjarta.

Þjóðkirkjan hefur staðið reglulega á tímamótum með þjóðinni í gegnum aldanna rás. Aðkallandi samfélagslegar breytingar kalla á kirkju sem stendur á sterkum stoðum. Kirkju sem tekur þátt, kirkju sem hlustar og bregst við.

Hvað sem þær breytingar kunna að hafa í för með sér verður þjóðkirkjan hjartastaður þjóðar, hvar við öll getum fundið leiðina að hjartanu – heim að Hólum.