Ég er kominn á þá skoðun að 40 stunda vinnuvika sé svik við manneskjuna, það er brjálæði að vinna átta tíma á dag, fimm daga vikunnar og sitja uppi með tvo daga þar sem við erum krafin um að hlúa að okkur, sinna áhugamálum, rækta sambönd, hvílast, heimsækja ömmu, fara í bústað, kíkja á tónleika eða í leikhús, sitja á kaffihúsi, drekka okkur full, borða þynnkumat og horfa á Squid Game eins og það leggur sig til þess að vera umræðuhæf á kaffistofunni.

Síðan þarf líka að horfa á Silfrið, mótmæla spillingu, fara í kaffi til mömmu og pabba þar sem er bannað að tala um pólitík af því að við (lesist ég, Stefán Ingvar) erum svo ósammála bróður okkar. Fara fínt út að borða með Hófí kærustunni okkar (ok, þetta er kannski minna almennt en ég sá fyrir mér), skipuleggja ferðir til útlanda, ræða barneignir og endurfjármögnun og uppgreiðslugjald og James Bond myndina og heimsækja tengdó vestur í Súgandafjörð.

Skúra, skrúbba og bóna, þvo þvott, elda mat, velja hillu inn í stofu, setja hilluna saman, fá lánuð verkfæri frá Alberti, drekka kaffi með honum og Gígju, djóka eitthvað í börnunum þeirra, reyna að hengja hilluna upp, fá Albert til þess af því að við erum svo óverkleg og fá lánaðan bíl til þess að fara með gömlu hilluna í Góða hirðinn.

Í vinnunni minni þarf ég að senda tölvupósta, búa til kostnaðaráætlun – kannski mánaðarlega, skrifa brandara og segja brandara. Í vinnunni er ég með fimm verkliði en í einkalífinu eru þeir allavega þrjátíu. Eðlilegt fyrirkomulag væri að vinna tvo daga og sinna sjálfum okkur í fimm. Hvernig útfærum við það? Ekki. Hugmynd. Það kemur mér ekki við en ég er viss um að hagfræðingar Samtaka atvinnulífsins og verkalýðsfélaganna gætu komist að einhverri málamiðlun.