Fréttir af eld­hættunni sem stafar af sinu og trjá­gróðri í ein­muna þurrka­tíð undan­farinna vikna hafa tekið við af Co­vid-fréttum á for­síðum blaðanna. Það er aug­ljóst að grill­partí á Stór-Skorra­dals-Gríms­nes­svæðinu eru ekki málið þessa dagana.

Verandi stoltur eig­andi sumar­húss á Vestur­landi, í téðum Skorra­dal, hef ég eytt nokkrum dögum í að raka sinu, saga niður tré í kringum húsið og jafn­vel gengið svo langt að safna saman þurru laufi. Það er ekki mjög ís­lenskt, enda erum við svo óvön trjám að það má helst ekki skerða greinar þeirra, hvað þá saga þau niður. Ég fór sem sagt um hlíðina með sög í vinstri og hrífu í hægri, eins og kona gerir á upp­stigningar­dag. Sumir myndu segja eins og eldur í sinu.

Ég er því enn að jafna mig eftir að hafa, ó­vart vel að merkja, heyrt á tal mið­aldra hjóna í Bónus í hinum eðla bæ Borgar­nesi. Þau töluðu í hálfum hljóðum (svona heyri ég ó­skap­lega vel) um hvað þau ættu að grilla í bú­staðnum, kalda pipar­sósu með grill­steikinni, og mikil­vægi þess að muna eftir að kaupa kol og grill­vökva. Nú gæti for­sjár­hyggju­fólk haldið því fram að skyn­sam­legast væri að læsa kol og grill­vökva inni á meðan við bíðum eftir hinu eðli­lega ís­lenska rigningar­sumri. Hinn mögu­leikinn er auð­vitað að læsa þessi hjón inni þar til byrjar að rigna. En trúið mér, reynslan sýnir að ís­lenska rigningar­sumarið mun koma. Þangað til skulum við ekki vera grillandi kjána­prik, um­kringd þurri sinu og brakandi árs­gamalli lúpínu. Það er líka miklu meiri stemning að grilla í grenjandi rigningu.