Hrekkjavakan var ekki orðin langlíf hér á landi þegar ráðhús Reykjavíkur sá ástæðu til að senda foreldrum hugleiðingar sínar um búningaval barna þeirra. Voru þeir hvattir til að velja ekki búninga sem byggja á kynþætti, uppruna eða menningu annarra, enda kunna slíkir búningar að vera óviðeigandi, að mati ráðhússins.

Ljóshærðir drengir mega því ekki þykjast vera Lebron James og rauðhærðar stúlkur geta ekki þóst vera Pocahontas. Einhver kynni að móðgast.

Ef við látum það liggja á milli hluta að umrædd hátíð er beinlínis haldin í þeim tilgangi að hrekkja aðra, þá er augljóst að hvorki drengnum né stúlkunni gengur nokkuð illt til.

Þvert á móti eru börnin að herma eftir hetjum sínum og eru búningarnir eins langt frá því að vera lítilsvirðandi og hugsast getur.

Börn í þykjustuleik eru ekki að lítilsvirða nokkurn mann og það ætti öllum að vera ljóst. Og áður en einhver ætlar að kommenta um að einungis sé óviðeigandi að stæla hópa sem hafa mátt þola kúgun, þá bendi ég á að það þykir alveg jafn óviðeigandi að klæðast japönskum geisjubúningi eins og að setja upp indjánaskraut.

En til er fólk sem móðgast af engu tilefni. Eflaust er einhver þarna úti með svo einbeittan móðgunarvilja að hann ærist við að sjá arabískan dreng í lopapeysu, indverska stúlku í appel­sínugulum 66°N pollabuxum, mexíkóska konu í skautbúningi og kínverskan mann með víkingahjálm.

En má viðkomandi þá ekki bara móðgast? Er það ekki bara hluti af lífinu að þurfa að þola móðgun? Er nokkur ástæða til að banna það?