Haustið 1767 lagði Eggert Ólafsson skáld og lögmaður upp í bátsferð frá Skor á Barðaströnd. Gamall veðurglöggur maður sat í fjörunni og ráðlagði honum að fara hvergi. Eggert virti þær ráðleggingar að vettugi og fórst ásamt öllu föruneyti sínu. Víða í Íslendingasögum má finna gáfaða og ráðagóða ellilífeyrisþega. Gunnar á Hlíðarenda spurði Njál vin sinn ráða en fór reyndar ekki eftir því sem hann sagði. Guðrún Ósvífursdóttir leitaði til Gests spaka um draumráðningar en sinnti í engu ráðleggingum hans með hörmulegum afleiðingum. Allir brýndu þeir fyrir viðmælendum sínum að fara varlega og forðast hvatvísi.

Einu sinni var sagt að skipta mætti mannkyni upp í tvo hópa. Annars vegar þá sem í sífellu biðja um ráð sem þeir fara ekki eftir og hins vegar þá sem stöðugt gefa ráð sem enginn tekur mark á.

Þetta þekki ég vel. Forðum fór ég ekki eftir neinu sem mér var ráðlagt. Ég vissi sjálfur allt best þótt ég þættist biðja um einhver ráð.

En með vaxandi aldri breytist allt. Nú gerist æ algengara að ég sjálfur sé beðinn um ráð. Gamlir samferðamenn hringja og biðja um einhvers konar leiðsögn. Ég bregst venjulega vel við og gef spakleg og vel ígrunduð ráð að hætti Njáls á Bergþórshvoli.

Nú skil ég vel öldunginn í fjörunni í Skor. Venjulega er nefnilega ekkert farið eftir þessum ágætu ráðleggingum mínum. Flestir breyta engu, sem er líka ákvörðun. Þeir sigla óhikað út í brimgarðinn og skeyta engu um tuldur gamla mannsins í fjörunni.

Svona fer allt í hringi.