Almenningi var á sínum tíma sagt að aðgerðir á Covid-tímum miðuðu að því að sjúkrahús fylltust ekki af alvarlega veikum einstaklingum. Þjóðin tók því hertum aðgerðum stjórnvalda með samþykki. Síðan var almenningi sagt að leiðin út úr Covid væri bólusetning. Fyrir vikið streymdi fólk í bólusetningu.

Nú er sagt að bólusetningar dugi ekki nægilega vel. Á sama tíma eru sjúkrahús ekki að fyllast af Covid-sjúklingum, fólk er ekki að deyja úr pestinni og langflestir sem veikjast finna fyrir litlum einkennum. Samt þarf að herða aðgerðir. Um leið má búast við mun meiri mótþróa hjá almenningi en áður. Fólk þarf að sjá vit í boðum og bönnum, ef það sér það ekki þá brýtur það reglur sem því finnst vera ósanngjarnar.

Það er algjörlega ljóst að skerðingar á frelsi fólks í Covid-fárinu verða að vera eins vægar og mögulegt er. Það er síðan ekki verjandi að viðhalda þeim þegar smitum fækkar og veikindi eru ekki alvarleg. Ekki sakar að hafa í huga að sjúkdómalaust samfélag verður aldrei til. Vonandi þykir það svo ekki dæmi um harðlyndi þegar bent er á að dauðinn er óumflýjanlegur hluti af lífinu en ekki nýtilkomin ógn.

Á undanförnum dögum hefur ágreiningur innan ríkisstjórnarinnar um sóttvarnaaðgerðir verið blásinn upp. Það er ofureðlilegt að þar séu skiptar skoðanir um þessi mál. Hér skal því haldið fram að það sé beinlínis æskilegt að einhugur ríki ekki.

Hinar heftandi aðgerðir á Covid-tímum hafa takmarkað mannréttindi og athafnafrelsi fólks. Engin ástæða er til að því sé tekið með þögninni einni. Það er líka óþarfi að láta eins og það sé nánast guðlast að vera ósammála sóttvarnalækni. Á sínum tíma sagði þríeykið að gagnrýni væri nauðsynleg, ekki væri gott ef hætt væri að spyrja um nauðsyn aðgerða. Vonandi er þríeykið enn þessarar skoðunar.

Einkennilegt er að horfa upp á það að viðhorf stjórnmálamanna til takmarkana og frelsissviptinga í Covid skuli fara eftir flokkslínum. Sjálfstæðismenn hafa verið ötulastir við að minna á mikilvægi einstaklingsfrelsisins. Í öðrum flokkum hafa menn varla leyft sér að efast og spurt fárra spurninga. Satt best að segja hefur verið ömurlegt að horfa upp á það gagnrýnisleysi.

Þegar réttindi almennings eru skert eins og gerst hefur í Covid þá á fólk um leið rétt á að vita hversu lengi höft verði viðvarandi; sem sagt hvaða aðstæður þurfi að skapast til að þeim sé aflétt. Engin tegund hafta á síðan að festa sig í sessi og vera flokkuð sem „eðlilegt ástand“.

Íslenskir stjórnmálamenn hafa verið værukærir þegar kemur að því að huga að mannréttindum almennings á Covid-tímum. Frá þessu eru undantekningar og beinast þá augu fyrst og fremst að Áslaugu Örnu Sigurbjörnsdóttur dómsmálaráðherra, sem stendur mannréttindavaktina af röggsemi. Á dögunum sagði hún: „Markmiðunum má ekki breyta í sífellu.“ Einmitt það hefur gerst, þjóðinni er sagt eitt í dag og annað á morgun. Slíkt dregur mjög úr vilja fólks til að fylgja reglum enda eru þær að taka stöðugum breytingum og verða æ mótsagnakenndari.