Eitt það besta við lífið er ástin.

Við eigum öll sama rétt á því að njóta ástar. Kona sem ég kynntist einu sinni á lífsleiðinni kenndi mér að það geta ekki allir verið eins. Þannig er því farið með ástina. Hún breiðir sig yfir allt litrófið og mestu máli skiptir að við fáum að vera nákvæmlega sá eða sú sem við erum, eða eins og Páll Óskar syngur um, „ég er eins og ég er, hvernig á ég að vera eitthvað annað?“

Það sló mig eins og marga aðra landsmenn þegar ég heyrði af því að ungir menn á þrítugsaldri hefðu veist að tveimur mönnum sem voru að fagna brúðkaupsafmæli sínu, gelt á þá og látið niðurlægjandi orð falla.

Slík hegðun er ekki einsdæmi og því miður eru fleiri hinsegin einstaklingar að verða fyrir sambærilegri ofbeldishegðun. Hvað er til ráða til að bæta þessa ómenningu? Samtökin ’78 bjóða fræðslu sem skiptir máli. Einnig þarf að láta gerendur axla ábyrgð á sínu ofbeldi.

Víðar er pottur brotinn varðandi frelsið. Á hvaða leið eru samfélög þegar tíu ára stúlku sem komin er sex vikur á leið eftir nauðgun er neitað um þungunarrof í Ohio-ríki í landi frelsisins?

Það er þyngra en tárum taki að konur hafi nýlega misst stjórnarskrárvarinn rétt til að ráða yfir eigin líkama í landi þar sem of mikið frelsi til byssueignar veldur því að saklaust fólk deyr ítrekað í skotárásum.

Líf okkar er smásaga og við fáum aðeins eitt eintak. Tryggjum að saga allra endurspegli frelsi og hamingju.