Fyrir sléttu ári var fólk hvatt til þess að ferðast ekki um páskana, ekki einu sinni innanlands. Flestir hlýddu kallinu enda var veiran ný af nálinni og óvissan mikil. Enginn vildi stuðla að auknum smitum eða hætta á að smita þá sem viðkvæmastir voru. Á hverjum degi greindust tugir nýrra smita og alls voru þúsund Íslendingar með virk smit, margir hverjir í öndunarvélum. Sem betur fer hefur staðan gjörbreyst og í dag eru ný smit talin á fingrum annarrar handar. Enginn er á spítala. Enginn! Þannig hefur ástandið verið um nokkurra mánaða skeið og viðkvæmustu hóparnir hafa nú verið bólusettir.

Af þessum sökum er fólk farið að leyfa sér aukið svigrúm í sínu daglega lífi, aukin lífsgæði. Ekki veitir af. Sumir heimsækja bústaðinn á meðan aðrir fara utan. Ferðalög til og frá Íslandi eru ekki ólögleg og Íslendingum er frjálst að ferðast. Á þessu ætti enginn vafi að leika. Engu að síður er það svo að þeir sem út fyrir landsteinana fara, fara huldu höfði fyrir og eftir ferðalög sín af ótta við aftöku á samfélagsmiðlum. Ferðaskömm hefur gripið landann.

Engu er líkara en að ferðaskrifstofur, sem freista okkar með gylltum sólarströndum og iðjagrænum golfvöllum, hafi tekið að sér hlutverk fíkniefnasala á meðan neytendurnir ganga um Leifsstöð með bréfpoka yfir hausnum af ótta við að þekkjast. Fjölmiðlar taka svo þátt í vitleysunni og flytja fréttir af frægum sem sést hafa með ferðatösku á Suðurnesjum. Ferðalangar eru nafngreindir í fjölmiðlum eins og þeir hafi gerst sekir um lögbrot. Trítilóður múgurinn krefst skýringa á ferðalögunum – eins og honum komi þau eitthvað við.