Dýpsti tilvistarótti hverrar manneskju er að verða ósjálfbjarga. Kappinn Hólmgöngu-Bersi harmar í Laxdælu bjargarleysi sitt þar sem hann liggur í kör sakir elli og getur sig ekki hreyft. Hann öfundar lítinn dreng sem liggur við hlið hans og á allt lífið fyrir höndum. Margir þekkja sorg og vanmáttarkennd Bersa.

Menn kvíða ellinni og óttast að standa ekki undir kröfum daglegs lífs. Njáll Þorgeirsson hafnaði því að halda lífi og ganga út úr brennunni að Bergþórshvoli. Hann sagðist vera orðinn of gamall og gagnslaus til að hefna sona sinna. Þau hjónin gengu því snemma til hvílu í reykjarkófinu og sáust ekki framar lifandi.

Með hækkandi aldri fækkar tækifærum lífsins. Mörgum finnst þeir utangarðs í samfélaginu og sakna þeirrar virðingar sem þeir eitt sinn nutu. Ellilífeyrisþegum finnst talað niður til sín enda er gamalt fólk og leikskólabörn talin standa á svipuðu þroskastigi.

Í yfirstandandi kóvíðfaraldri hafa fréttamenn iðulega talað við gamalt fólk. Spurningar eru venjulega leiðandi og kalla á já- eða nei- svör. „Ertu orðinn leiður á kóvíð?“ „Var sárt að vera bólusettur?“ „Er leiðinlegt að fá aldrei heimsóknir?“ eru dæmi um heimskulegar spurningar sem endurteknar eru í sífellu í fréttatímum fjölmiðla.

Sömu blaðamenn hefðu spurt Njál og Bergþóru í Njálsbrennu: „Eruð þið ekki bara hress með að láta brenna ykkur inni?“ „Eruð þið ánægð með slökkviliðið á Hvolsvelli?“ „Fóruð þið í kóvíðsprautu fyrir þessa brennu?“

Þessu viðtali hefði reyndar lokið snögglega. Skarphéðinn hefði fleygt upptökutækinu á eldinn og vísað fréttamönnunum á dyr og sagt: „Það talar enginn við mömmu og pabba af slíkri lítilsvirðingu meðan ég lifi!“