Fáir málaflokkar hafa tekið jafn miklum breytingum undanfarna áratugi og málefni leikskólanna. Til upprifjunar má benda á að eitt af forgangsmálum R-listans á sínum tíma var tryggð dagvistun barna allan daginn frá tveggja ára aldri. Stefnumál sem gjörbreytti lífskjörum barnafjölskyldna og var forsenda fyrir fullri atvinnuþátttöku kvenna.

Stjórnmál og áherslumál framtíðarinnar hafa einmitt oft einkennt pólitík í Reykjavík – undanfari stjórnmála gærdagsins.

Nú virðist Reykjavík hins vegar vera í kröggum í þessum málaflokki. En ráðaleysið er ekki staðbundið við Reykjavík, málaflokkurinn er orðinn of krefjandi fyrir öll stærri sveitarfélög.

Staðreyndin er sú að leikskólinn hefur þanist út að umfangi og mikilvægi á undraskömmum tíma og fellur í dag auðveldlega undir skilgreiningar á grunnþjónustu sem allar barnafjölskyldur verða að eiga rétt á. Þjónusta sem tekur við að loknu fæðingarorlofi. Grunnþjónusta sem sveitarfélög geta sinnt eins vel og kröfur standa til um.

Stjórnmál þurfa að snúast um hugrakkar lausnir til að bæta líf og umhverfi fólksins. Með það að leiðarljósi hlýtur umræðan að fara að snúast um að Alþingi skilgreini leikskóla sem fyrsta námsstig með lögum og beiti sér fyrir fjölgun leikskólakennara. Jafna þarf kjör leikskólakennara á við kennara á öllum skólastigum og veita sveitarfélögum nægilegt fjármagn til að sinna áðurnefndri lagaskyldu. Í þessu samhengi er umræða um lækkun á skólaskyldualdri nauðsynleg.

Fyrst og fremst snýr þetta að viðurkenningu á því að leikskólar eru eldstó samfélaganna, grunnþjónusta hvar menntun barna hefst – upphafsreitur skólagöngunnar.