Eyþór Arnalds lýsti því yfir á dögunum að hann vildi leiða lista Sjálfstæðisflokksins í borgarstjórnarkosningum á næsta ári. Sjálfsagt er þetta til marks um pólitískan metnað en um leið dæmi um ofmat stjórnmálamanns á sjálfum sér. Eyþór hefur ekki þann trúverðugleika sem stjórnmálamaður þarf ætli hann sér að ná til breiðs hóps kjósenda. Reyndar er ekki skrýtið að Eyþór skuli ekki átta sig á þessari staðreynd.

Raunsætt mat á eigin getu vefst fyrir mörgum, líka stjórnmálamönnum.Staða borgarstjórans, Dags B. Eggertssonar, er mjög sterk og aðrir flokkar vilja ólmir vinna með honum.

Ekki er ofmælt þegar fullyrt er að Dagur sé eina tromp Samfylkingarinnar – flokks sem er í mikilli tilvistarkreppu.

Dagur á sína hatursmenn, sem verða nánast eins og litla andsetna stúlkan í The Exorcist þegar þeir heyra nafn hans nefnt; höfuð fer að snúast og formælingarnar streyma út úr þeim.

Þetta er lítill hópur sem hefur hátt en ekkert mark er á honum takandi. Borgarstjórinn nýtur almennra vinsælda og erfitt verður að velta honum úr sessi. Kannski er það ómögulegt.

Pólitískir andstæðingar hans hljóta að vona heitt og innilega að hann ákveði sjálfur að yfirgefa borgarmálin. Það er eiginlega þeirra eina von um völd í borginni.

Brotthvarf Dags yrði um leið gríðarlegt áfall fyrir Samfylkinguna og gæti kostað enn eitt fylgishrunið hjá flokki sem má ekki við neinu.

Ekki blasir annað við en að Dagur haldi ótrauður áfram í borgarpólitíkinni. Eyþór Arnalds getur haldið áfram að vona en staða hans virðist nánast vonlaus.