Innanhússfótbolti er hættulegasta íþrótt í heimi. Fullorðnir karlar með mikið keppnisskap bæta fyrir horfna knatttækni með krafta­stælum og ofbeldi. Slysatíðnin er há enda menn farnir að þyngjast og missa oft stjórn á skapi sínu. Innanhússfótbolti samtímans er því barnaleikur miðað við átök í knattleikjum sögualdar sem iðulega enduðu með mannvígum.

Egill afi minn Skallagrímsson var tortrygginn og afbrýðisamur og treysti engum. Læknar í Borgarnesi töldu að hann væri illa haldinn af áfallastreituröskun. Í æsku Egils gekk á með ýmsu enda var Skallagrímur faðir hans þekktur ofbeldismaður. Einhverju sinni var Egill að knattleikum á ís ásamt fleiri piltum. Skallagrímur vildi leika með þeim en reiddist svo mjög í leiknum að hann tók einn félaga Egils og drap hann á hroðalegan hátt. Hann ætlaði reyndar að drepa Egil líka en fóstra hans, Brák, gat bjargað honum. Skallagrímur drekkti henni þá í Brákarsundi.

Þetta atvik hafði djúp áhrif á Egil enda var hann í bráðri lífshættu þegar Skallagrímur var í þessu frekjukasti. Egill sat eftir með martraðir og önnur einkenni áfallastreituröskunar sem fylgdu honum ævina á enda.

Egill sagði síðar að sér hefði þó sárnað mest þegar Borgnesingar nefndu ungmennafélag staðarins Skallagrím. Hann gat aldrei fyrirgefið þessa smekkleysu og sakaði heimamenn um gerendameðvirkni. „Nær hefði verið að nefna félagið eftir Þórði Granasyni sem kallinn drap,“ sagði hann. Egill flutti í ellinni í Mosfellssveit í mótmælaskyni og sat í stjórn ungmennafélagsins Aftureldingar til dauðadags. Hann horfði aldrei á knattleika í sjónvarpi eftir þetta að ráði áfallasálfræðinga.