Ég kýs Guðríði Østervold, kvefsæknu konuna á Hellissandi sem missti fingur þegar hún var að brytja mör haustið 1988. Ég kýs líka að horfa framhjá því að hún er ekki í framboði.

Við Guðríður, sem er hálfnorsk, erum skyld í áttunda og tíunda lið miðað við að Magnús á Refsá sé rétt feðraður – sem er óvíst – en ég læt samt ekki skyldleikann villa mér sýn. Ég hef enga sérstaka trú á Guðríði sem forseta og reyndar ekki heldur sem manneskju. Hún er illa innrætt eins og allt móðurfólkið og svo er hún með þessa norsku ofanfitu, brjóst og undirhaka renna saman í eitt stykki svo minnir á deigan tólgarskjöld.

Ég hef verið að skoða samfélagsmiðlana en áhrifavaldarnir hafa gleymt að segja manni hvað maður eigi að kjósa. Ég hætti að hugsa sjálfstætt þegar Sunnefa Rós og Díana Dís byrjuðu á Instagram, þær höfða til mín því þær tala bæði við fólk og almenning og svo eru þær nánast berar – og drekka ískalt hvítvín við þorsta. Gætu þær léttklæddu véfréttir ákveðið sig gæti ég kannski kosið eitthvað annað en Guðríði.

Nú keppast landsmenn við að segja manni hvað þeir ætli að kjósa, ég veit ekki til hvers. Sumir ætla að kjósa Guðna vegna þess að hann er eins og við hin og nær aldrei að veiða samstæða sokka út úr þvottavélinni. Enn aðrir ætla að kjósa Guðmund Franklín, það fólk finnur til öryggiskenndar því að maðurinn getur bæði virkað sem öryggisventill og eldingavari.

Ég ætla að kjósa Guðríði Østervold úr því Sunnefa Rós og Díana Dís kjósa að þegja.