Ég á grill. Ég á grill alveg eins og pabbi minn og tengdapabbi minn, og mágur minn og báðir svilar mínir. Og ef ég býð vinum mínum í mat þá grilla ég, sama hvort sólin skín, hvort það rignir eða snjóar. Ég er jafn áreiðanlegur og bandaríska póstþjónustan. Ég fer í sandalana mína yfir sokkana og út í garð, Hófí, kærastan mín, réttir mér hráa matinn út um gluggann og ég henni grillaða matinn inn. Þetta finnst okkur sniðugt fyrirkomulag – við tölum oft um það. Svo stend ég þarna úti, á skyrtunni, í sandölunum, í snjónum og stari á grillið mitt. Alveg eins og pabbi minn í garðinum sínum í Vesturbænum, alveg eins og ég. Þegar nágranni minn sér mig grilla hlær hann kannski og kallar mig brattan. „Maður lætur eitthvað svona smotterí ekkert stoppa sig,“ segi ég. Hann kallar mig góðan og horfir aðeins á mig grilla. „Flott grill.“ „Takk.“

Þetta var auðvitað aldrei planið, ekki þegar ég var unglingur. Ég ætlaði ekki að eiga garð í Vesturbænum eins og pabbi. Ég ætlaði ekki að grilla og fá matinn út um gluggann og tala um hversu sniðugt þetta system er eða segja að svona smotterí stoppi mig ekkert í því að grilla í snjónum á skyrtunni eða horfa á grillið með nágranna mínum eftir að hann kallar mig góðan. Þetta var auðvitað aldrei planið, ekki þegar ég var unglingur. Ég ætlaði ekki að búa í þægilegu fjölbýli, í fallegri götu, með garð sem við þurfum að fara að vinna í, tíu mínútur frá foreldrum mínum. Ég man ekki hvað planið var, það hefur drukknað í bottomless brönsum, steypujárnspönnum og streymisveitum. Þægindin gleypa draumana. Stundum reyni ég að rifja það upp, oft á kvöldin þegar ég get ekki valið á milli HBO og Netflix. Síðan skín sól og ég kveiki upp í grillinu mínu. Ég á grill.