Ég deili heimili með tveimur börnum og maka. Mér líður best þegar okkur tekst að halda heimilinu snyrtilegu og í röð og reglu. Oftast er heimili okkar eins og rennandi árfarvegur efnisflóðs og sífelld uppspretta verkefna. Þvottur sem sífellt þarf að sinna og stanslaus efniviður sem flæðir inn á heimilið í ýmsu formi og bregðast þarf við.

Hvernig lítur jafnan út þar sem notkunargildið er nægilega mikið svo réttlætanlegt sé að taka til sín þetta efni? Allt þetta dót á heimilum okkar er tekið úr sameiginlegum auðlindum jarðarbúa. Sumt endar svo jafnvel í líkamanum á okkur sjálfum eins og örplastið. Allt sem við kaupum endar einn daginn sem rusl.

Ætli við endum ekki eins og við byrjuðum þar sem vörurnar fara á milli fólks án umbúða? Það sem hefur breyst er að einhver græðir mikið á því að framleiða og selja okkur allar þessar vörur og umbúðir og telja okkur trú um að við þurfum þetta allt. Þar liggi lykillinn að lífshamingjunni.

Þegar manneskja verður miðaldra eins og ég fer smám saman að renna upp fyrir henni að þetta sé nú ekki svona einfalt. Hamingjan kemur innan frá og er ekki í umbúðum. Ein af áskorunum framtíðarinnar snýst um að finna leiðir til að umgangast þetta efni af meiri vandvirkni gagnvart okkur, öðrum jarðarbúum og jörðinni sjálfri. Deilihagkerfið gæti verið farsæl leið til að mæta þessari áskorun þar sem vörurnar fara á milli eftir þörf hverju sinni, fáum þær „lánaðar“ um stund en skilum svo aftur.