Ef að líkum lætur fer E-flokkurinn með sigur af hólmi í alþingiskosningunum að þessu sinni, eins og raunar endranær. Hann lætur þó ekki mikið fyrir sér fara, frekar en fyrri árin, en árangurinn skilar sér samt sem áður í völdum og leiðarstefi í lykilstofnunum landsins.

Þannig hefur þetta verið um áratugaskeið.

E-flokkurinn býður sig raunar aldrei fram. Hann þarf þess ekki. En vinnur alltaf. Það er raunin þegar upp er staðið. Hann fer með völdin, kann vel við sig með völdin, finnur til sín með völdin – og sleppir þeim ekki.

Fullu nafni heitir hann Embættismannaflokkur Íslands – og hafi Hákot þótt stórt nafn, er E-flokkurinn hástigið í því líflega lýsingarorði.

En ofsagt væri að hann stæli völdum að afloknum hverjum kosningum, flokkurinn sá arna sem er ekki einu sinni í framboði, en hann fær þau bara upp í hendurnar af því að löglega kjörnir fulltrúar þjóðarinnar, sem veljast reglulega á löggjafarsamkundu þjóðarinnar, hafa ekki sömu völdin og æviráðnir embættismenn.

Þingmenn koma og fara. Embættismenn sitja þá af sér. Það er meginreglan í íslensku kerfi sem kennt er við lýðræði, en er í raun og veru stofnræði.

Í aðdraganda kjördags í nokkuð þroskuðu lýðræðisríki er umhugsunarefni hvað alþingismenn á Íslandi hafa lítil völd. Þeir sitja í nefndum. Og sitja þar sem fastast. Raunar eins og þeim sé haldið þar föstum. Oftar en ekki af embættismönnum. Akkúrat þeim mönnum sem segja fulltrúum fólksins í landinu hvernig kaupin gerast í kerfinu.

Sömu mennirnir eru fóðrið í frumvörp framkvæmdavaldsins sem renna í gegnum alþingi, áreynslulaust, eins og stimpilpúði fyrir stofnanaveldi landsins.

Og þannig líður kjörtímabilið. Hvert kjörtímabilið af öðru. Þingmenn koma. Þingmenn fara. En eftir situr raunverulega valdið í reykvískri bírókratíu sem hagar málum að hentisemi sinni, án nokkurs einasta umboðs frá þjóðinni.

Í Bandaríkjunum er embættismannakerfið eins og það leggur sig hreinsað út við valdaskipti í Hvíta húsinu. Og ekki er það ósvipað í Bretlandi. Í Þýskalandi er vald nýrrar stjórnar svo áþreifanlegt að embættismennirnir taka skipunum. Ekki er það ósvipað á Norðurlöndunum.

Nema á Íslandi.

Þar eru ráðuneytin valdameiri en ráðherrann. Oft og tíðum. Og fyrir vikið breytist minna en meira, enda þótt ráðherrann mæti ferskur til leiks.

Á Íslandi verður stofnræði að víkja fyrir lýðræði.