Við Hófí, kærastan mín, ákváðum fyrir stuttu að fara út að ganga öll kvöld, sama hvernig viðrar. Við viljum vera þannig fólk. Fólk sem lætur veðrið ekki stoppa sig, fólk sem fær hreyfingu á blóðið rétt fyrir svefninn, fólk sem bankar óvænt upp á hjá vinum sínum neðar í götunni og býður sér í óvænt kvöldkaffi.

Hófí keypti sér góða vetrarúlpu í síðasta mánuði, það hjálpar, síðan á ég föðurland, það hjálpar. Við þurfum ekki að labba langt. Þó það sé ekki nema hringur í kringum húsalengjuna þá er það samt göngutúr að kvöldlagi, alveg eins og við ákváðum.

Alveg eins og okkur dreymir um að vera.

„Við ætlum ekki að vera þegnar sjónvarpsins,“ segjum við hvort við annað á meðan ég geri örvæntingarfulla leit að húfunni minni, eins og alla morgna, eins og öll kvöld.

„Við ætlum að rækta sambandið okkar, vera gerendur í eigin lífi, það skal ekki líða hjá undir bláu ljósi símaskjásins,“ segjum við, á meðan ég gref í gegnum allar úlpur, alla jakka og allar töskur eftir hönskunum mínum.

Og við reimum skóna, og við opnum útidyrnar og okkur ber harður veruleiki vetrarins. „Þetta er lífið,“ segjum við.

„Við erum lifandi, við erum hluti af vistkerfi, við erum hjörtu í líkama, í heimi í sólkerfi.“ Og við stígum út.

Svona sé ég þetta fyrir mér og við erum komin langleiðina. Vetrarúlpan hangir á vísum stað, föðurlandið hefur tekið sitt pláss í fatahrúgunni mín megin við rúmið, vinir okkar neðar í götunni voru að eignast hvolp þannig að hvatinn fyrir óvæntu kvöldkaffi er þeim mun meiri.

Eitt kvöldið látum við drauminn rætast, og kvöldið eftir það og kvöldið eftir það og kvöldið eftir það þangað til að við lifum drauminn.