Ekki geta Danir legið óbættir hjá garði eftir skarpa greiningu á Norðmönnum í Bakþönkum dagsins í gær.

Við erum alltaf að hefna harma gegn Dönum. Nú snerist það um Guðmund Guðmundsson, sem gerði Dani að Ólympíumeisturum, en naut aldrei sannmælis. Það gerði sigurinn sætari.

Undir kraumar rígur milli tveggja þjóða sem deildu sömu krúnu öldum saman. Aldrei var skýrt hvort Ísland var hluti af danska ríkinu eða nýlenda. Enda gekk Ísland inn í norska ríkið sem frjálst sambandsland með Gamla sáttmála. Þó að danska og norska krúnan sameinuðust, þá gáfum við okkur aldrei á vald Dönum.

Enn er sambandið óskýrt. Eftir tapið gegn Íslandi sagði Politiken að nú þyrfti Ísland að koma „stóra bróður til aðstoðar“. Hvort lýsti það yfirlæti eða væntumþykju?

Guðjón Valur lét Dani heyra það: „Þið látið eins og þetta snúist allt um ykkur … Við erum að fara að berjast við Ungverja og sá leikur snýst ekki um Danmörku.“ Hann talaði þó vel um Dani og víst má þakka þeim ýmislegt, svo sem vistina á Gamla garði og skil á handritum. Leitun er að þjóðum sem skila menningarverðmætum aftur til nýlendna. Eins og að skoða ránsfeng að koma í söfn gamalla heimsvelda.

Tilfinningarnar eru flóknar, kannski eins og á milli systkina. Einokunarverslunin og myglaða mjölið situr í Íslendingum. En okkur þykir vænt um Margréti Danadrottningu. Danskan getur verið torf en nokkrir af mínum allra bestu kennurum voru dönskukennarar – augu þeirra ljómuðu þegar orðið „dejligt“ bar á góma.

Eitt er víst – það er sætt að sigra Dani. Svo eigum við aftur landslið á heimsmælikvarða. „Dejligt“.