Einhvern tíma þegar kóvíðþyngslin voru að ríða þjóðinni á slig, spurði kunningi minn hvort ég ætlaði ekki að skrifa ævisögu mína. Ég hváði. Fyrir nokkrum árum flutti ég nefnilega erindi á læknasamkomu um ævisögur stéttarinnar. Ég bar heim í plastpokum fleiri kíló af misskemmtilegum afrekssögum lækna.

Margir læknar virtust ekki vita hvaða mynd þeir vildu mála af sjálfum sér. Mannsævin er löng og einungis lítið brot rúmast í ævisögu. Allir leika mörg hlutverk í leikriti lífsins og koma víða við. Ævisagan er minnisvarði sem menn reisa sjálfum sér.

„Hvaða mynd vil ég skilja eftir?“

Ég var að lesa sjálfsævisögu læknis í nótt. Höfundi er mikið í mun að segja frá gáfum sínum og hæfileikum. Gamall skólameistari sagði við hann: „Þú ert sá gáfaðasti maður sem ég hef kynnst á löngum starfsferli.“ Annar maður sagði að hann væri besti læknir í heimi í sinni sérgrein. Venjulegur lesandi fær ofbirtu í augun í næturhúminu af slíku sjálfshóli.

Þekktur læknir lagði áherslu á kvenhylli sína. Hann sagði frá afrekum sínum í ástarmálum og var fyrir vikið sviptur lækningaleyfi og rekinn úr læknasamfélaginu. Sjálfur sagðist hann einungis hafa sagt sannleikann sem fólk þyldi ekki að heyra. Skömmu síðar dó hann. Vegurinn milli karlagrobbs og sannleika er því torfær og vandrataður.

Ég tók því erindi kunningja míns fálega. Læknar á mínu sérsviði geta sjaldnast sagt sögur af alvöru hetjulækningum. Ekki þori ég að segja sannleikann af ótta við algjöra útskúfun. Ævisagan verður því áfram óskrifuð. Ekki datt Snorra Sturlusyni frænda mínum heldur í hug að skrifa æviminningar sínar af tillitssemi við ættingja sína.