Ég keypti mér einu sinni nokkrar hugleiðslur sem ég hlustaði mikið á. Ein þeirra fjallaði um bónda sem lenti í alls konar veseni. Fólk í kringum hann kepptist við að segja honum að þetta og hitt sem gerðist væri ýmist alveg frábært eða mjög hræðilegt. En hann sagði alltaf bara rólegur: „Við skulum sjá hvernig þessu fram vindur.“ Og svo kom á daginn að ýmislegt sem fólk hélt að væri hræðilegt, reyndist frábært og öfugt. Þannig gekk þetta í hringi á meðan hann var alltaf rólegur bara, sama á hverju gekk.

„Maður veit ekki alltaf hvað er best fyrir mann.“ Þetta sagði víst langamma mín alltaf. Því er mun auðveldara og jafnvel heilbrigðara fyrir mann að reyna að treysta því að allt sé eins og það eigi að vera og reyna að trúa því að það komi eitthvað gott út úr þeim hindrunum eða uppákomum sem á vegi manns verða. Að það sé einhver tilgangur með þeim svo maður hvíli betur í sátt innan í sér, þegar lífið er að gerast allt í kringum mann. Mjög oft þvert á þau plön sem maður hafði gert.

Þetta er auðvitað mjög erfitt og krefst bæði æðruleysis og hugrekkis en það er líka mjög lýjandi andlega að reyna að stjórna öllu og öllum daginn út og inn. Eða vera stöðugt að streitast á móti. Það getur skapað mikla togstreitu, innri ófrið, áhyggjur og átök.

Ég er ekki búin að ná tökum á þessu en held áfram að reyna. Það er ákveðið frelsi fólgið í því að leggja stundum árar í bát, leggjast jafnvel út af og leyfa sér að fljóta og njóta útsýnisins án þess að dæma eða hugsa stöðugt tíu leiki fram í tímann.