Umræður um að hunza HM í fótbolta í Katar eru eins skiljanlegar og þær eru fyrirsjáanlegar.

Stefna yfirvalda þar í mannréttindamálum er viðurstyggileg. Hún á rætur í trúarbrögðum, eins og flest annað slæmt í mannlífinu

Þeim er beitt til þess að tryggja völd og forréttindi karla, í samræmi við öll trúarbrögð úr ranni Abrahams.

Hvað um hina?

Svipuð viðhorf komu upp fyrir Ólympíuleikana í Kína 2008. Kína er næstversta alræðisríki heims, eins og vonandi þarf ekki að rekja.

Aftur varð slík umræða fyrir HM í Rússlandi 2018, þar sem nýjasti keisarinn lætur myrða þá pólitísku andstæðinga sem hann sendir ekki í fangabúðir. Ef hann er þá ekki upptekinn við að leggja undir sig nágrannaríkin.

Í báðum tilvikum var samt rétt að taka þátt, fremur en að hunza.

Ekki bara af því að án þess hefði Ísland ekki fengið gott silfur, gulli betra, í handbolta og Hannes ekki varið víti frá Messi.

Heldur af því að samskipti eru alltaf betri en einangrun. Að því leyti hefur Vanda Sigurgeirsdóttir nákvæmlega rétt fyrir sér.

Þetta er ekki „what-about-ismi“ eða svo bætt eitt böl, að benda á eitthvað annað.

Mér sýnast fréttir frá Katar styðja þessa skoðun. Upp úr hverjum fjölmiðlinum af öðrum renna lýsingar á absúrdismanum í Katar, sem hefðu ekki verið fluttar ef enginn hefði mætt.

Því má endilega bæta við, að Edda Sif Ríkisútvarpsins hefur staðið sig einkar vel, en Heimir Hallgrímsson mætti stilla sig í arabafurstablætinu.

Íþróttaþvættið

Þegar þetta er skrifað er mótið rétt nýhafið, en það er bullandi pólitík út um allt.

Fyrir utan fréttir af fáránleika feðraveldisins í Katar og aðkeypta stuðningsmenn til að fylla stúkurnar, þá neitaði landslið Írans að syngja þjóðsönginn til stuðnings við réttindi kvenna þar.

Mér er hálfvegis til efs að fyrirliðinn þori að snúa aftur heim, eins og hann talaði á fréttafundum. Vonandi fær hann hæli í Hollandi, þar sem hann spilar, en reynir ekki að eiga við Jón Gunnarsson á Íslandi.

Þýzka landsliðið sýndi karakter með því að halda fyrir munn sér í hópmyndatöku fyrir leik í fyrradag.

Að óbreyttu bendir ekkert til þess að Katar græði neitt á íþróttaþvættinu, sumsé betri ímynd sem það ætlaði að kaupa sér með því að eyða mörg þúsund milljörðum í að halda HM í fótbolta.

Og drepa 6.500 farandverkamenn í leiðinni.

Þvert á móti. Ég kann ekki arabísku, mandarín eða hindí, en þeir miðlar sem ég les hafa langflestir sömu sögu að segja: Þetta eru dýrustu og um leið misheppnuðustu ímyndarkaup sögunnar.

Hvers vegna? Vegna þess að fjölmiðlar eru á staðnum og segja frá því innihaldsleysi sem blasir við.

Og mótið er rétt að byrja.

Dyggðaskreytingin

Samfélagsmiðlar bjóða upp alveg sérstakan vinkil á málinu.

Hann er frá þeim sem segjast ekki ætla að horfa á beztu fótboltamenn og -þjóðir heims spila – af því að mótið er í Katar.

Þeim sem segjast ætla að slökkva á sjónvarpinu í mótmælaskyni.

Sumir hæðast að þessu fólki fyrir að básúna opinberlega hversu það sé réttsýnt og vel innréttað.

Eins og margt annað í lífinu er þetta bæði rétt og ósanngjarnt.

Eflaust reyna margir að prýða sig upplognum mannkostum með slíkum yfirlýsingum, en við hljótum að vilja skilja hina, sem er raunverulega og réttilega misboðið. Ef ekki vegna Katar, þá hyskisins sem virðist stýra FIFA.

Athöfnin sjálf, eða athafnaleysið, að kveikja ekki eða slökkva á sjónvarpinu, er samt merkingarlaus.

Hún kann að láta einhverjum líða betur í iðrunum yfir því að hafa gert eitthvað rétt þann daginn, en út fyrir ristilinn nær hún ekki.

Það breytir engu um mannréttindi í Katar hvort við horfum á fótboltaleiki þar eða ekki. Það breytir heldur engu um að leikirnir verða sýndir, og auglýsingar eru fyrir löngu framleiddar og seldar.

Ef áhrifin eru einhver, sem er mjög vafasamt, væru þau helzt að draga ofurlítið úr tekjum fjölmiðlanna, sem segja okkur einmitt núna fréttir af þessu misheppnaða peningabruðli í Katar.

Við hin dyggðum prýddu mættum hafa það í huga.

Sjálfur hyggst ég horfa á sem flesta leiki og halda með Bandaríkjunum og Íran. Eins og alltaf.