Allir helstu valdhafar brugðust í Landsréttarmálinu. Dómsmálaráðherra sýndi reglunum sem fylgja bar við skipun dómara algert skeytingarleysi með þeim afleiðingum að borgararnir gátu ekki treyst því af hvaða hvötum hún tók ákvarðanir í málinu. Alþingi fór í bága við eigin löggjöf, sem þó var ætlað að tryggja vandað ferli og lágmarka hættu á því að flokkshagsmunir stýrðu för við mat á umsækjendum og staðfestingu af hálfu þingsins. Dómsvaldið brást þegar Hæstiréttur synjaði einstaklingi um aðgang að löglega skipuðum dómstól, og lét hann í staðinn sæta málsmeðferð frammi fyrir dómara sem rétturinn hafði sjálfur lýst yfir að væri ekki skipaður í samræmi við lög.

Mannréttindadómstóll Evrópu hlífði ekki einu sinni Guðna Th. Jóhannessyni, forseta lýðveldisins, í dómi sínum í gær, enda hefði forsetinn, eftir allt sem á undan var gengið, veitt hinni ólögmætu málsmeðferð við skipun dómara blessun sína með því að skrifa undir skipunarbréf Arnfríðar Einarsdóttur, og lýsa þannig yfir, án nokkurrar sjálfstæðrar rannsóknar eða ráðgjafar, að enginn galli væri á málsmeðferðinni.

Það er sorglegt að sitjandi dómsmálaráðherra sé ekki ánægðari með þessa niðurstöðu en raun ber vitni. Vonbrigði hennar með niðurstöðuna hljóta að vera í andstöðu við viðhorf þorra Íslendinga, sem þvert á móti upplifa létti við að fá dómsorð frá virtum fjölskipuðum dómstól um það sem þeir vissu allan tímann: Það er og hefur alltaf verið eitthvað bogið við hvernig dómarar eru skipaðir á Íslandi. Loksins fær sá flokkur sem stýrt hefur dómsmálaráðuneytinu, nánast óslitið í lýðveldissögunni, ítarlega leiðsögn um hvernig á að fara að lögum þegar dómarar eru skipaðir og hvers vegna má alls ekki fara í bága við slík lög. Sú leiðsögn ætti að vera fagnaðarefni fyrir ráðherra og það eru vonbrigði að hún líti ekki þannig á málið, ekki síst í ljósi þess að hún er, enn sem komið er, saklaus af vitleysunni.

Það var Sigríður Á. Andersen sem setti alla vitleysuna af stað af umdeildum ástæðum. Henni var gert að víkja. Við tók Þórdís Kolbrún R. Gylfadóttir sem hélt uppteknum hætti og tók málið í eigið fang í stað þess að láta staðar numið og leyfa íslenskum borgurum að eiga dómsorð um að fara skuli að lögum í landinu. Þórdís Kolbrún kaus að berjast fyrir fráleitum málstað og halda með því dómskerfinu í spennitreyju í 18 mánuði, án þess að geta nokkru sinni útskýrt hvaða brýnu hagsmuni land og þjóð hefðu af því að fá þeirri afstöðu hrundið að fara þyrfti að landslögum við skipun dómara. Hún tapaði en þjóðin vann, 17-0.

Í nýjum dómi MDE segir að skortur á rökstuðningi ráðherra fyrir ákvörðunum sínum geti haft í för með sér tortryggni og óvissu meðal borgara um hvaða hvatir stýri gerðum ráðherrans í raun. Þegar öllu er á botninn hvolft virðast engir hagsmunir hafa legið að baki því að óska eftir endurskoðun dómsins nema hagsmunir Sjálfstæðisflokksins og þeirra dómara sem ráðherrar þess flokks hafa skipað með ólögmætum hætti.