Lúðvík Bergvinsson, héraðsdómslögmaður og fyrrverandi þingmaður Samfylkingarinnar, hefur stefnt ritstjóra og útgáfufélagi Viðskiptablaðsins fyrir meiðyrði vegna skrifa Óðins, nafnlauss pistlahöfundar í blaðinu, um störf hans sem óháðs kunnáttumanns vegna kaupa N1 á Festi. Hann krefur Trausta Hafliðason ritstjóra um samtals þrjár milljónir króna í miskabætur.

Í stefnu Lúðvíks, sem er rituð af lögmanni hans, Jóni Magnússyni, og Markaðurinn hefur undir höndum, segist hann telja „liggja í augum uppi, þegar birting umræddrar greinar og umstefndra ummæla er skoðuð, að ásetningur og tilraunir stefndu til þess að svera mannorð stefnanda sé augljós“.

Ummælin sem hann vill að verði dæmd dauð og ómerk séu „ósönn, óviðurkvæmileg, tilhæfulaus og smekklaus“ og til þess fallin að svarta æru hans.

Lúðvík, sem var skipaður af Samkeppniseftirlitinu til þess að fylgjast með að skilyrðum í sátt eftirlitsins við N1 vegna kaupa olíufélagsins á Festi væri fylgt eftir, krefst þess nánar tiltekið að þrenn ummæli í grein Óðins, „Hjörtun í Namibíu og Borgartúni“, sem birtist í Viðskiptablaðinu um miðjan apríl síðastliðinn, verði dæmd dauð og ómerk.

Í pistli Óðins var fjallað með gagnrýnum hætti um kostnað af störfum Lúðvíks sem óháðs kunnáttumanns - en hann nam ríflega fjörutíu milljónum króna frá haustinu 2018 til loka síðasta árs - og vísað til fréttar Markaðarins þess efnis að kostnaðurinn hefði verið um áttfalt hærri en kostnaður Haga á sama tíma af störfum kunnáttamanns vegna kaupa smásölurisans á Olís.

Forstjórinn hafði samband

Í fyrsta lagi krefst Lúðvík ómerkingar á eftirfarandi ummælum í pistli Óðins um vinskap hans og aðstoðarforstjóra Samkeppniseftirlitsins:

„Við blasir að efasemdirnar um Lúðvík voru ekki minni, sérstaklega vegna vináttunnar við aðstoðarforstjórann. Því jafnvel þó svo hann hafi þar hvergi komið nærri að nokkru leyti, þá leit það ekki þannig út og burtskýringin kom ekki fyrr en eftir að efasemdirnar höfðu komið fram á opinberum vettvangi. Sem sagt um seinan. Fyrir þá vini báða, Lúðvík og Ásgeir, Samkeppniseftirlitið og góða stjórnsýslu.“

Í stefnu Lúðvíks segir að með ummælunum sé gefið í skyn að hann hafi verið skipaður í starfið vegna vináttunnar við aðstoðarforstjórann. Það sé fráleitt enda hafi forstjóri N1, nú Festar, haft samband við hann símleiðis, að eigin frumkvæði, og farið þess á leit að hann tæki starfann að sér. Stjórnendur Samkeppniseftirlitsins hafi ekki verið í neinni aðstöðu til þess að tryggja tengdum aðilum starfið eða fjárhagslegan ávinning af starfinu.

Í öðru lagi vill hann að ómerkt verði ummæli þess efnis að fréttirnar af „óheyrilegum kostnaði við eftirlit með samruna eru án efa tilefni í einn safaríkan Kveiks-þátt. Óðinn hlakkar raunar til að sjá Helga Seljan rannsaka þessa hliðstæðu. Hann getur varla látið svona tækifæri fram hjá sér fara. Þeim virðist svipa saman hjörtunum, í Namibíu og Borgartúni.“

Ummælin gefa í skyn, að mati Lúðvíks, að hann og Samkeppniseftirlitið hafi haft rangt við og hann sé hluti af einhvers konar meintri spillingu hérlendra samkeppnisyfirvalda. Ekki sé nokkur fótur fyrir því. Ásakanirnar séu ekki til neins annars fallnar en að flekka mannorð hans.

Þá krefst Lúðvík þess í þriðja lagi að dæmd verði dauð og ómerkt ummæli í pistli Óðins á þá leið að „öll skynsemis- og réttlætisrök virðast hníga að því að Festi kæri kunnáttumanninn fyrir tilhæfulausa reikninga“.

Lúðvík telur ljóst að í umræddum ummælum felist gróf ásökun þess efnis að hann hafi gerst sekur um að hafa haft fé af Festi með tilhæfulausum reikningum en slíkt brot teljist fjársvik og skjalafals og geti varðað fangelsisrefsingu. Ummælin séu með öllu tilhæfulaus enda liggi fyrir að forsvarsmenn Festar hafi aldrei gert athugasemdir við gjaldtöku hans eða óskað eftir því að Samkeppniseftirlitið grípi inn í vegna hennar.

Stefnandi er þjóðþekktur einstaklingur og sú umfjöllun sem finna má um stefnanda í umræddri grein er rætin og bornar á stefnanda alvarlegar sakir um lögbrot.

Virðingin beðið hnekki

Lúðvík byggir málatilbúnað sinn á því að með birtingu umrædds pistils hafi Trausti, sem ritstjóri og ábyrgðarmaður Viðskiptablaðsins, vegið með ólögmætum og einstaklega grófum hætti að æru og starfsheiðri hans og borið á hann enn fremur alvarlegar sakir um lögbrot. Það liggi ljóst fyrir að virðing hans hafi beðið hnekki sem og æra hans og persóna.

Hann hafi, sökum starfa sinna og stöðu í þjóðfélaginu, mikla hagsmuni af því að mannorð hans, æra og starfsheiður haldist óflekkuð.

„Stefnandi er þjóðþekktur einstaklingur og sú umfjöllun sem finna má um stefnanda í umræddri grein er rætin og bornar á stefnanda alvarlegar sakir um lögbrot. Ummælin eru ærumeiðandi aðdróttanir sem eru bæði rangar og bornar út og birtar opinberlega,“ segir í stefnunni.

Auk þess að gera kröfu um ómerkingu fyrrnefndra ummæla og miskabætur úr hendi ritstjóra Viðskiptablaðsins krefst Lúðvík þess að ritstjórinn verði dæmdur til þess að greiða honum yfir fimm hundruð þúsund krónur til þess að kosta birtingu forsendna dómsins í útbreiddu dagblaði, að því gefnu að ritstjórinn verði dæmdur sekur um meiðyrði.

Auk þess gerir hann þá kröfu að Viðskiptablaðinu verði gert að birta forsendur dómsins í blaði sínu og á vef ekki síðar en sjö dögum eftir að dómur gengur í málinu.