„Ég sótti einkatíma og sumarnámskeið í nokkur ár, bæði hjá Konunglega danska ballettinum og eftir útskrift úr Menntaskólanum í Hamrahlíð fór ég í Konunglega sænska ballettskólann í eitt ár,“ segir Kristín og leggur áherslu á hvernig dansmenningin í Evrópu sé mun umfangsmeiri en þekkist hérlendis.

Leið hennar í atvinnumennskuna var skrykkjótt og hún þurfti að ferðast landanna á milli þar til henni bauðst vinna.

„Ég hef ekki tölu á því hvað ég fór í margar prufur, en ég fór til Eistlands, Tékklands, Hollands, Frakklands, nokkrum sinnum til Þýskalands, Bandaríkjanna og loks til Austurríkis, þar sem ég fékk fyrstu vinnuna mína í Óperunni í Graz.“

Að sögn Kristínar tók það mikið á sálina að vera ítrekað neitað um vinnu.

„Ástæðan sem ég fékk oftast var að ég væri of ung en þá var ég átján ára og fékk svo vinnu eftir tveggja ára umsóknarferli í óperunni í Graz.“

Kristín Marja byrjaði að æfa ballett fjögurra ára gömul í ballettskóla Eddu Scheving.
Mynd/Aðsend

Hélt hún ætti ekki breik

Eftir að hafa verið í Graz í tvö ár langaði Kristínu að fikra sig áfram og fór í prufur í Wiesbaden. „Ég hef alltaf verið aðdáandi þessa flokks og hafði farið í prufur þar áður. Ég hugsaði að ég ætti ekki breik, þar sem þetta er afar eftirsóttur og flottur flokkur,“ segir hún brosandi.

„Við vorum að sýna til klukkan eitt um nótt kvöldið áður en ég flaug eldsnemma yfir til Þýskalands og ég svaf lítið sem ekkert um nóttina þar sem ég var að hugsa svo mikið um prufurnar.

Þegar ég mætti sagði stjórnandi flokksins að hann væri aðeins að leita að einni stelpu. Við vorum um 70 í prufunum svo ég hugsaði að ég ætti ekki séns,“ segir Kristín og hlær en ákvað að hafa bara gaman af þessu.

Kristínu til mikillar undrunar bauðst henni vinna á staðnum.

„Þar sem mér var tilkynnt að ég væri fullkomin fyrir flokkinn. Ég bjóst alls ekki við því og gapti bara framan í þau,“ segir hún glöð í bragði.

„Maður þarf að vera á réttum stað á réttum tíma.“

Harður heimur

Að sögn Kristínar getur ballettheimurinn verið ansi harður. „Það vilja allir komast inn í flokkinn sem þau eru í prufum hjá, en þegar þú ert komin inn hættir samkeppnin samt ekki, því þá er farið að keppa um ákveðin hlutverk, það vilja allir aðalhlutverkin. Í Wiesbaden var ég valin í tríó verk, síðan var ég valin í sóló hlutverk í sýningunni sem er í gangi núna,“ segir hún.

Aðspurð segist hún ekki hafa upplifað þann dökka heim innan ballettsins sem birtist oft í bíómyndum.

„Ég hef ekki sjálf upplifað neitt slæmt í minn garð, en ég hef alveg heyrt sögur í kringum mig að það hafa verið settir títuprjónar í ballettskó hjá dönsurum eða skórnir þeirra eyðilagðir rétt áður en þau eiga að fara á svið. Þetta gerist því miður alveg,“ segir Kristín.

Kristín myndi vildi sjá enn fleir börn æfa dans á Íslandi.
Mynd/Aðsend

Skilningurinn ekki sjálfgefinn

Kristín lýsir foreldrum sínum og móðurömmu sem sínum dyggustu stuðningsmönnum í dansævintýrinu og þau hafa fylgt henni hvert fótspor. „Þau hafa fylgt mér í prufur út um allan heim og komið á allar sýningar sem ég heft sýnt. Það er ómetanlegt að finna fyrir slíkum stuðningi og það er alls ekki sjálfgefið, sérstaklega þegar fólk þekkir ekki út frá eigin reynslu hvernig dansheimurinn virkar.“

Kristín er bjartsýn á framtíðina og segist ekki vera á leiðinni heim á næstunni. „Þegar ferlinum lýkur stefni ég á að byggja dansinn enn frekar upp hér á landi og miðla þeirri dýrmætu reynslu sem ég hef fengið. Ég myndi vilja sjá enn fleiri börn í dansi og ballett og færa tækifærin nær því sem við sjáum erlendis.“