Katrín Gunnarsdóttir lýsir nýja dansverkinu sínu Þeli sem líkama hóps. Nándin sé mikil. „Skissur að verkinu urðu til í vor með dönsurunum. Í sumar var ég að leita að nafni og þá kom þetta orð, þel, til mín og það náði að fanga margt. Það hefur með samhug að gera, er líka orð yfir himnur utanum líffæri og svo innra lag íslensku ullarinnar. Í dansverkinu er verið að vinna með mýktina og þetta einangraða rými sem umlykur hvern dansara. Þeir eru þétt saman en þurfa að treysta hver á annan og spila sitt hlutverk inni í stærri mynd. Formið má ekki verða stíft en við verðum samt að hafa stjórn á þessu dýri svo línan er fín.“

Fyrri dansverk Katrínar hafa víða verið sýnd og vakið athygli bæði hér á landi og erlendis. Hún hlaut Grímuverðlaun sem danshöfundur ársins 2018 fyrir Crescendo og sem dansari ársins fyrir Shades of History 2017. Þá hlutu hún og Melkorka Sigríður Magnúsdóttir Grímuna sem danshöfundar ársins 2013 fyrir Coming Up. Spurð hvort hægt sé að túlka allt með dansi segir Katrín:

Katrín segir margar leiðir færar í dansinum eins og í öðrum listgreinum. Fréttablaðið/Valli

„Eins og í öðrum listgreinum eru margar leiðir færar í dansinum. Ég vinn að mörgu leyti dálítið abstrakt, aðrir eru í meiri tengslum við leik og frásögn og enn aðrir í rannsóknum. Það er margt sem fellur undir hatt hreyfilistar í dag og mikið frelsi innan hennar. Fólk er líka æ móttækilegra fyrir allskonar dansverkum, það er orðið svo læst á myndmál og sjónræna framsetningu í gegnum allskonar miðla.“

Nú langar mig að vita hvað kveikir hugmyndir Katrínar að dansverkum – hvernig hún byrjar. „Ég tek auðvitað með mér það sem ég er búin að gera, þar verða stundum hugmyndir útundan, eða jafnvel eitthvað sem ég hef gert áður og finnst enn áhugavert. Í Crescendo vann ég með raddir, lét dansarana raula, það gera þeir líka aðeins í Þeli og Baldvin Magnússon, sem býr til tónlistina, notar þær meðal annars sem í efnivið í hana. Ég hef orðið mikla trú á æfingarrýminu, að dvelja þar og vinna þar, því oft er það þannig að hreyfingin kemur fyrst og þá sé ég hvað ég vil - eða vil ekki.

Katrín segir Evu Berger búningahönnuð orða þetta vel. Eva er mikil listakona og við höfum unnið mikið saman. Í hönnun á umgjörð leggur hún stundum meiri áherslu á að útiloka eitthvað sem hún vill ekki en að segja skýrt hvað hún sé að túlka, hún heldur því svolítið opnu. Í Þeli vinnur hún með fínt og þunnt efni, bæði í leikmynd og búningum. Það eru mjúkir tónar og leikmyndin faðmar danshópinn. Áhorfendur mega svo skynja það sem þeir vilja. Leikhúsið er einn af fáum stöðum þar sem tíðkast að fólk sé beðið að slökkva á símunum, það er gott þegar áhorfendur ná að njóta og fá smá ró og vinarþel.“

„Það verður til sérstakt tungumál þegar allir eru að vinna með næmi og hlustun,“ segir höfundurinn Katrín. Mynd/Íslenski dansflokkurinn

Katrín menntaði sig í hagfræði eftir kreppu. Tók svo viðbótarnám í fjármálahagfræði og vann tímabundin störf í fjármálaeftirlitinu og velferðrráðuneytinu, að eigin sögn. Skyldi dansinn alveg hafa tekið hagfræðina yfir? „Dansinn er í fyrsta sæti þessa dagana og því er ég ekkert að vinna sem hagfræðingur núna. En hagfræðin togar alveg í mig, mér finnst hún skemmtileg og er ánægð að hafa hana í farteskinu. Listin er svo dyntótt. Fólk getur fengið nóg af mér og ég get fengið nóg af listinni. Svo er starfsumhverfið ótryggt. Dansgeirinn hér á landi er það lítill að nauðsynlegt er fyrir danslistafólk að starfa líka erlendis. Því fylgja sýningaferðalög þessari listgrein og þá er spurning hversu sjálfbært það fyrirkomulag er til framtíðar. Umhverfismálin eru að verða stærri og stærri hluti af því hvernig maður hugsar og hagar sér. “

Katrín er í sambúð og á ársgamla dóttur með kærastanum, Baldvini Magnússyni sem fyrr er nefndur, tæknistjóra hjá Íslenska dansflokknum . „Við erum með barnið á biðlista eftir daggæslu, eins og svo margir. Það var ekki planað að fara að vinna í sama verkefni án þess að vera komin með leikskólapláss en við njótum vinaþels hjá okkar fjölskyldum og vinum, það rímar skemmtilega við viðfangsefnið,“ segir Katrín brosandi. Hún segir móðurhlutverkið gefa henni jarðtengingu inn í þetta stóra dansverkefni. „Dóttirin er bara viðbót við lífið, ótrúlega kærkomin, alger sprelligosi og aðeins farin að dansa heima. Litlu börnin eru bestu dansararnir, líkamar þeirra eru svo frjálsir og fullkomnir. Ég dansaði líka, kenndi og samdi meðan ég var ófrísk þannig að litla daman hefur búið við dans frá fyrstu stundu.“