Finnur lýsir sér sem forföllnum íþróttaáhugamanni sem er fæddur og uppalinn í Reykjavík líkt og foreldrar hans og foreldrar þeirra. „Ég bjó fyrstu tólf árin í Þingholtunum, nánar tiltekið í Miðstræti, en flutti svo á Melana vestur í bæ. Um það leyti byrjaði ég að æfa körfubolta með KR og þá varð ekki aftur snúið. Núna er ég búsettur í Mosfellsbæ með konunni minni og gleðigjöfunum okkar Elísu Guðrúnu og Höskuldi Hrafni.“

Kominn tími á breytingar

Það vakti mikla athygli þegar Finnur gekk til liðs við Val fyrir um þremur árum en hann greinir frá því að eftir um tuttugu ár í þjálfun í Vesturbænum hafi hann fundið fyrir því að kominn væri tími á breytingu.

„Síðustu árin voru ævintýri líkust en ásamt því að vera að þjálfa meistaraliðið voru sumrin undirlögð með landsliðinu og orkan var einfaldlega búin á tanknum hjá mér. Það var því gott að geta tekið þá ákvörðun sjálfur að stíga til hliðar. Einhvers staðar þurfti ég svo að finna mér vinnu og þegar Ágúst Björgvinsson stakk upp á að ég kæmi í yngri flokkana í Val ákvað ég að slá til. Viðtökurnar voru góðar frá fyrsta degi enda frábært fólk sem starfar í Valsheimilinu. Ég tengdist strax vel þjálfurunum í öllum deildum í félaginu og var það ekki síst sá félagsskapur sem varð þess valdandi að ég ákvað að koma til baka í Val eftir Danmerkurdvölina.“

Sterkur kjarni og heild

Þegar Finnur er spurður að því hvað þurfi til þess að ná góðum árangri í körfuboltanum nefnir hann nokkur mikilvæg atriði. „Ég held að það sé það sama og í hinum liðsíþróttunum. Það þarf að hafa sterkan kjarna öflugra leikmanna sem myndar hryggjarstykkið í liðinu. Utan um kjarnann verður svo að vera blanda af góðum leikmönnum og sterkum karakterum. Saman myndar þetta eina heild og því sterkari sem þessi heild er, því betri verður liðið og því líklegra er að árangur náist. Það eru yfirleitt sterku kjarnaleikmennirnir sem eru í sviðsljósinu en það eru ekkert síður hinir sem vinna alla sína vinnu bak við tjöldin sem eiga hrósið skilið.“

Topp 6 á næstu árum

Finnur segir mikla eftirvæntingu ríkja eftir úrslitakeppninni. „Við erum fyrst og fremst spenntir. Þetta er búið að vera langt og skrítið tímabil en blessunarlega fáum við að spila áfram körfubolta og tökum þátt í úrslitakeppninni í fyrsta skipti í 29 ár.“

Markmið Finns er skýrt. „Fyrir mér er stóra markmiðið að festa Val í sessi sem topp 6 félag í körfuboltanum á næstu árum. Til þess þarf stöðugleika í leikmannahópnum og sterkt bakland en ekki síður að barna- og unglingastarfið blómstri og fari að skila sterkum uppöldum leikmönnum upp í meistaraflokkinn. Þegar félög ná þessum stöðugleika þá er yfirleitt stutt í að bikararnir fari á loft, en að sama skapi þegar þessi stöðugleiki hverfur, þá er voðinn vís.“

Unglingastarf setið á hakanum

Finnur telur að á sama tíma og barnastarf í íþróttum sé framúrskarandi hér á landi mætti ýmislegt betur fara í skólakerfinu hvað íþróttaiðkun unglinga snertir.

„Ég trúi því að allt í heiminum sé í stöðugri framþróun, til dæmis var eini síminn í Miðstrætinu í gamla daga skífusími með snúru en núna eru allir með háþróaða síma sem eru jafnframt öflugar tölvur í vasanum. Íþróttirnar eru engan veginn undanskildar þessari framþróun. Úti um allan heim keppast þeir sem eru í forskoti við að halda því forskoti og þeir sem elta að þróa sig áfram til að ná þeim sem eru framar. Ég tel að við hér á Íslandi séum að bjóða upp á barnastarf á heimsmælikvarða sem er í sífelldri þróun en þegar kemur að unglingastarfinu höfum við ekki náð að þróa okkar starf nógu markvisst og róttækt áfram. Til þess að geta fylgt þjóðunum í kringum okkur þurfum við að finna leiðir til að láta unglingana okkar æfa meira og sérhæfðara á menntaskólaaldrinum og upp úr,“ segir Finnur.

„Ýmsar leiðir hafa verið reyndar, til dæmis með morgunæfingum fyrir skóla, en með aukinni þekkingu á mikilvægi svefns og í ljósi þess að unglingar æfa oft seint á kvöldin vegna skorts á æfingaaðstöðu þá gætu slíkar morgunæfingar haft neikvæð áhrif til lengdar. Eina leiðin því til að geta aukið æfingamagn er því að koma íþróttaiðkuninni inn á skólatímann. Nú þegar hafa nokkrir framhaldsskólar starfrækt almennar íþróttabrautir og margir skólar metið íþróttaiðkun nemenda sinna til eininga í stað hefðbundinnar íþróttakennslu.“

Aukið vægi í framhaldsskólunum

Finnur segist þó vilja ganga enn lengra. „Ef einstaklingur á sér draum um að verða læknir þá getur viðkomandi farið á náttúrufræðibraut til að auka líkurnar á að draumurinn rætist, ef einhvern dreymir um að verða verkfræðingur getur viðkomandi lagt áherslu á stærðfræði. Hins vegar ef draumurinn er að verða afreksmaður í sinni íþrótt verður einstaklingurinn að velja á milli þessa að geta æft jafn mikið og keppinautarnir frá öðrum þjóðum eða að sinna skólanum. Þessu verðum við að breyta til að þróa áfram okkar starf.“

Hann er með ótal hugmyndir um það hvernig hægt sé að þróa þetta mikilvæga starf. „Ég sé fyrir mér að í framhaldsskólunum verði boðið upp á afreksbrautir þar sem kjarnaáfangar námsins styðji við bakið á nemendum sem dreymir um að verða afreksfólk. Þar sé til að mynda lögð áhersla á bóklegt nám í næringarfræði, þjálffræði, íþróttasálfræði, markmiðasetningu og hugarþjálfun ásamt verklegu námi í styrktarþjálfun í íþróttagrein viðkomandi í samvinnu við íþróttafélögin. Með slíkum afreksbrautum getum við aukið líkurnar á að unglingarnir okkar geti náð árangri í sinni íþróttagrein en jafnframt útskrifast með stúdentspróf. Við vitum að að það eru bara örfáir sem verða afreksfólk en það á enginn að þurfa að hætta að eltast við drauma sína við það að fara í framhaldsskóla.“