Leikhús

Þitt eigið leikrit II – Tímaferðalag

★★★★

Þjóðleikhúsið

Höfundur: Ævar Þór Benediktsson

Leikarar: Lára Jóhanna Jónsdóttir, Hilmir Jensson, Ebba Katrín Finnsdóttir, Snorri Engilbertsson og Íris Tanja Í. Flygenring

Leikstjóri: Stefán Hallur Stefánsson

Leikmynd: Högni Sigurþórsson, Magnús Arnar Sigurðarson og Hermann Karl Björnsson

Búningar: Ásdís Guðný Guðmundsdóttir

Lýsing: Magnús Arnar Sigurðarson

Tónlist: Anna Halldórsdóttir

Hljóðmynd: Kristinn Gauti Einarsson

Myndbandshönnun: Ásta Jónína Arnardóttir

Leikgervi: Valdís Karen Smáradóttir

Kosningakerfi og sértækar tæknilausnir: Hermann Karl Björnsson

Tæknistjórn á sýningum: Áslákur Ingvarsson og Ásta Jónína Arnardóttir

Eftirvæntingin var næstum áþreifanleg í Kúlunni síðastliðinn föstudag þegar Þitt eigið leikrit II – Tímaferðalag eftir Ævar Þór Benediktsson, betur þekktur sem Ævar vísindamaður, var frumsýnt. Síðastliðin ár hefur Ævar Þór haslað sér völl sem einn afkastamesti barnabókahöfundur landsins og er þessi leiksýning hans önnur tilraun til að færa hugmyndafræðina úr bókunum yfir á svið, þar sem áhorfendur geta haft áhrif á framvindu sýningarinnar.

Anna Hönnudóttir leitar svara um líðan móður sinnar sem berst við óljósan sjúkdóm á spítala. Allt í einu birtist taugatrekktur sendill sem afhendir henni litla leðurtösku, með honum í samfloti er undarlega brosmildur en stífur maður (meira að segja hárgreiðslan er undarlega stíf). Dularfulli maðurinn heitir Radar og er leiðsögumaður Önnu, því í leðurtöskunni leynist tímavél, gjöf frá óþekktum einstaklingi. Anna ákveður að ferðast um tímann í leit að lækningu fyrir móður sína.

Öflugur leikarahópur

Rúmt ár er síðan Þitt eigið leikrit - Goðsaga var frumsýnt og framfarir Ævar Þórs í handritavinnunni eru töluverðar. Hér er hugmyndin um gagnvirkt leikhús tekið föstum tökum, nú stjórna brellurnar ekki för heldur sagan og persónurnar. Aðalhetjan, Anna, fer í leiðangur til að bjarga móður sinni en endar með því að bjarga sjálfri sér og verða að betri manneskju. Helstu persónur eru heilar og heillandi, tilsvörin hnyttin og söguþráðurinn skemmtilega úthugsaður. Sömuleiðis laumar hann inn flóknum vísindahugmyndum svo sem um orsök og afleiðingar tímaflakks. Stundum tekur þó of langan tíma fyrir persónur verksins að koma sér að efninu sem veldur því að sýningin er aðeins lengri en þörf er á og persónur eiga til að tala í fyrirlestrum frekar en saman.

Leikarahópurinn er kannski lítill en öflugur er hann. Önnu Hönnudóttur leikur Lára Jóhanna Jónsdóttir af næmni og vex ásmegin þegar líða tekur á, lokasena sýningarinnar er með því besta sem hún hefur sýnt á sviði. Radar leikur Hilmir Jensson af miklum húmor en líka með miklum kærleik og smellnum tímasetningum. Ebba Katrín Finnsdóttir heldur áfram að sýna hversu fjölhæf leikkona hún er, í hennar höndum er Hanna Önnudóttir full af kaótískri orku. Snorri Engilbertsson nýtur sín best sem egypski verkstjórinn en nær ekki að vera jafn sannfærandi sem Billi barnungi. Íris Tanja Flygenring styður laglega við hópinn í fjölmörgum smærri hlutverkum. Í heildina vinnur hópurinn afskaplega vel saman, með gleðina að vopni.

Stefán Hallur Stefánsson snýr aftur til að leikstýra barnaleikriti eftir Ævar Þór. Nálgun hans nú er ferskari, liprari og atriðin flæða vel saman. Byrjunaratriðið rímar fallega við sýningarlok og ævintýrinu um hugrökku prinsessuna er haglega þrætt inn í aðalsöguna. Einstaka feilspor má þó merkja og ameríska hreimnum í villta vestrinu mætti sleppa, grínið er ekki nægilega fyndið fyrir svo langa senu.

Mikið sjónarspil

Tæknin er núna frekar til stuðnings heldur en sýning í sjálfri sér eins og áður sagði, þó er hún auðvitað mikið sjónarspil. Listræna teymið sem stendur að baki tímaflakkinu er stórt og verkefni þess ærið. Fyrst ber að nefna leikmyndahönnuðina Högna, Magnús Arnar og Hermann sem í samstarfi við Ástu Jónínu finna fjölbreyttar leiðir til að spenna út heim þessa litla sviðs. Mikið er treyst á myndvinnslu en þau passa sig á að glæða baksviðið lífi frekar en að fletja út, eins og gerist alltof oft þegar unnið er með myndbönd.

Tvennt stendur upp úr þegar kemur að ljósahönnun Magnúsar Arnar Sigurðarsonar. Í fyrsta lagi þarf þor til þess að slökkva öll ljósin á leiksviði en það borgaði sig svo sannarlega, í öðru lagi eru loftljósin fyrir ofan áhorfendasætin. Þau soga áhorfendur með í tímaflakkið á einfaldan en áhrifaríkan máta. Geislavirku rotturnar standa upp úr þegar kemur að búningahönnun og geimveran ógurlega er vel unnin af hendi Valdísar Karenar Smáradóttur.

Þitt eigið leikrit II – Tímaferðalag er barnaleikhús fyrir tuttugustu- og fyrstu öldina þar sem leitað er nýrra leiða til að kynna unga áhorfendur fyrir töfrum leikhússins. Ungu áhorfendurnir hafa bæði gaman af og fræðast í leiðinni. Hér er aldrei talað niður til þeirra heldur á sér stað samtal milli áhorfenda, höfundar og leikara. Þó má nefna að sýningin er ekki endilega fyrir yngri leikhúsgestina sem geyma lítið hjarta þar sem bæði öskrandi risaeðlur og slímkenndar geimverur bíða þeirra. En fyrir alla aðra er óhætt að lofa góðri skemmtun sem er pakkað inn í hjartnæma sögu um hugrekki.

Niðurstaða: Hjartnæmt og fjörugt tímaferðalag sem engan svíkur.