Arndís Þórarinsdóttir starfar sem rithöfundur og þýðandi en á meðan hún var enn þá á almennum vinnumarkaði vann hún lengst af sem deildarstjóri á Bókasafni Kópavogs. „Þar var ég í tíu góð ár, en hætti fyrir fjórum árum,“ segir Arndís.

„Þetta var skemmtilegt starf í stóru samfélagi lesenda, en eftir því sem frá líður sakna ég meira hins nána samfélags samstarfsfólksins. Vinnufélagar mynda oft alveg einstök tengsl. Þar fara ólíkir einstaklingar sem verja drjúgum hluta vikunnar saman, hvernig sem dagsformið er. Samstarfsfólkið fæst við úrlausn alls konar vandamála saman og samgleðst þegar vel gengur. Mér fannst ég eiginlega fyrst kunna að meta þennan góða félagsskap til fulls þegar ég var hætt og fann söknuðinn. Sem betur fer kem ég oft á safnið og hitti mína gömlu félaga,“ segir Arndís.

Snyrtilegt starfsfólk á nýju ári

Arndís segir að Kópavogsbær hafi haft þann háttinn á að gefa starfsfólki sínu jólagjafir.

„Sú gjöf sem ég nota mest er forláta naglasett sem inniheldur skæri, naglaklippur, þjalir og hvers kyns tól sem ég kann ekki alveg að nefna. Þetta er augljóslega mjög vel heppnuð gjöf því öll þurfum við að sinna einhverri naglaumhirðu. Settið er í haganlegum umbúðum sem fara vel í baðskápnum og bæjarfélagið fékk væntanlega svolítið snyrtilegri starfsmenn á nýju ári. Þetta var, myndi ég segja, stöngin inn í vinnustaðajólagjöfum,“ segir Arndís og hlær.

Geysihagleg tuðra

Eftirminnilegasta gjöfin var samt mögulega, að sögn Arndísar, forláta íþróttataska á hjólum sem hún fékk fyrstu jólin sem hún vann fyrir bæinn.

„Ég hóf störf að hausti svo það kom mér í opna skjöldu að stærsti pakkinn undir jólatrénu það árið væri frá nýja vinnuveitandanum. Upp úr pakkanum kom þessi geysihaglega tuðra, sem hefur dröslast með okkur fjölskyldunni í flestar sumarbústaðaferðir síðustu fimmtán ár, kirfilega merkt Kópavogsbæ. Þá hugsa ég fallega til bæjarstjórnarinnar þarna fyrir hrun, árið eftir fengum við svo kerti og spil, enda stemmningin svolítið önnur jólin 2008.“

Hlýjar tilfinningar kvikna

„Mér finnst þetta raunar mjög skemmtilegt, að gjafirnar séu merktar bæjarfélaginu. Oft vilja fyrirtæki auglýsa sig og sinn varning með því að nota vörumerki sín sem víðast, en hagur sveitarfélagsins af því að merkja naglasettið fannst mér ekki alveg augljós. Mögulega var það til þess að kveikja þessar hlýju tilfinningar í brjósti þiggjandans öllum þessum árum síðar.

Kannski ættum við öll að gera þetta, að merkja jólagjafirnar sem við gefum með nöfnum okkar sjálfra? Það er nú eitthvað til þess að íhuga,“ stingur Arndís upp á.

Ný bók fyrir allan aldur

Arndís er starfandi rithöfundur og gaf nýverið út stórskemmtilega bók sem ber hinn heillandi titil Kollhnís. „Hún gerist raunar í Kópavogi. Kannski það sé til marks um að Kópavogs-merkingin á naglasettinu hafi með góðum árangri talað til undirmeðvitundar minnar?

Kollhnís fjallar um allan þann vandræðagang sem fylgir því að fullorðnast og átta sig á því að heimurinn er ekki jafneinfaldur og maður hélt.

Kollhnís er um stálpaðan strák sem heitir Álfur og fjölskylduna hans. Álfur gengur í skóla og æfir fimleika, en mestar áhyggjur hefur hann af því að fjölskyldan hans sé öll einhvern veginn á skjön; allt frá litla bróður sem kann ekki að segja nafnið sitt, til móðursysturinnar sem enginn í fjölskyldunni talar lengur við. Sagan fjallar um allan þann vandræðagang sem fylgir því að fullorðnast og átta sig á því að heimurinn er ekki jafneinfaldur og maður hélt.

Ætli bókin sé ekki fyrir lesendur svona ellefu ára og eldri? Mér finnst í það minnsta óþarfi að setja aldurshámark á hana,“ segir Arndís, sem bætir við að sér hafi orðið það ljóst í störfum sínum á Bókasafni Kópavogs að hún eigi það sameiginlegt með mörgum öðrum fullorðnum lesendum að lesa fjölskyldubækur sér til gleði og ánægju.