Í hálfum járnkarli byrja keppendur á því að synda 1.900 metra í sjónum. Því næst tekur við 90 kílómetra hjólasprettur og síðasta greinin er hálft maraþon eða 21,1 kílómetra hlaup.

Spurð að því hvenær hún hafi ákveðið að taka þátt í þríþrautarkeppninni og hver hafi verið kveikjan að því segir Silja:

„Það var um síðustu jól sem ég ákvað að skrá mig til leiks. Ég smitaðist af vinkonum mínum sem skráðu sig í sína fyrstu keppni. Sem gamall íþróttamaður að sjá þær vera að tala um að ætla að vera með og sjá blikið í augum þeirra gerði mig spennta fyrir þessu. Ég hef verið að hjóla og þjálfa hjá hjólreiðadeild Breiðabliks síðustu árin og það var hópur frá Breiðabliki sem skráði sig í þrautina og ég hoppaði í þennan hóp,“ segir Silja, sem hefur komið að þjálfun íþróttamanna úr mörgum íþróttagreinum en sjálf var hún fótfráasta kona landsins í mörg ár auk þess sem hún æfði handbolta og fótbolta.

Silja, með bleika sundhettu fremst á myndinni, að hefja sjósundið í þríþrautarkeppninni á Ítalíu. Tími Silju í sjósundinu var 42 mínútur.

Hvenær hófst undirbúningurinn hjá þér fyrir járnkarlinn?

„Þegar ég skráði mig byrjaði ég á því að reyna fyrir mér í sundi í Ásvallalauginni í janúar. Ég var fín í sundi í grunnskóla og ég ákvað að taka stöðuna á mér. Ég gat varla synt tíu metra í skriðsundi og kunni illa að anda í skriðsundi. Í kjölfarið ákvað ég að skrá mig á sundnámskeið hjá Sundfélagi Hafnarfjarðar og ég fékk mikið út úr því. Það var virkilega skrýtið að finna hvað maður var ógeðslega lélegur. Ég var svo óörugg en sundnámskeiðið gerði mikið fyrir mig. Það var svo í maí sem undirbúningurinn hófst fyrir alvöru en eftir á að hyggja hefði ég átt að byrja fyrr. Fyrstu sex mánuðina í undirbúningsferlinu taldi ég mig hafa gert mistök. Tímatakmörkin í sundinu voru þau að þú þarft að klára það á einni klukkustund og tíu mínútum og ég sá ekkert fram á að ná þessu. Ég fór því á nokkrar felusundæfingar því ég þorði ekki að mæta með vinkonum mínum. En þetta small loks saman og ég taldi mig geta náð þessu,“ segir Silja.

Sund-partinn í járnkarlinum kláraði Silja á 42 mínútum. Hún var 3:11 klukkustundir að hjóla kílómetrana 90 og hálfa maraþonið hljóp hún á tímanum 2:38 klukkustundir.

Fannst þú fyrir því að vera stressuð þegar keppnisdagurinn rann upp?

„Mesta óvissan var að ég hafði ekki séð þríþraut almennilega áður. Ég keppti á Laugarvatni í sumar þar sem var bæði kalt og hvasst og það voru mín fyrstu kynni af þríþraut. Ég hafði ekkert viðmið og sú þraut var mjög erfið en mér tókst að klára hana. Mér fannst mjög gaman að fá aftur æfingaplan áður en keppnin hófst á Ítalíu. Ég með íþróttakonuna í bakpokanum að hafa eitthvað að stefna að. Að vita, jú, ég er búin að æfa og veit að ég get þetta. Svo þurfti maður bara að klára verkefnið og hafa gaman af,“ segir Silja.

Æla og krampi

Það gekk á ýmsu hjá Silju í þrautinni. Til stóð að keppt yrði í heilum járnkarli á laugardegi og í hálfum á sunnudegi. Mikið óveður gekk hins vegar yfir á laugardeginum þar sem tré rifnuðu upp með rótum og dauðsföll urðu vegna veðursins. Það var því ákveðið að keppa í báðum greinunum á sunnudeginum. „Það var mikill stormur á laugardeginum og heilum járnkarli var aflýst þann daginn. Það kepptu því allir á sunnudeginum og það var alveg galið. Sjö þúsund manns að keppa í einu og því eðlilega mikil traffík á brautunum,“ segir Silja og bætir við:

„Ég hafði aldrei synt í svona stórum hópi og það var smá stress hjá mér. Það var svolítið skrýtið að sjá fólk synda nánast yfir mann og það var erfitt að ná andardrættinum í ró og ég fékk smá krampa. En ég djöflaðist í gegnum sundið. Ég hélt að ég hefði synt hægar en tímann vissi ég ekki fyrr en allt var búið. Hjólaleiðin var frábær. Hún var frekar slétt en það var ein hrikaleg brekka. Ég ældi á hjólinu en vildi ekki stoppa. Ég held að ég hafi eytt of mikilli orku í sundinu og ég fékk bæði hausverk og ældi. Ég tróð ofan í mig næringu og þá fór mér að líða betur. Í hlaupinu fékk ég krampa í lærið á síðustu 10 kílómetrunum. Það kom kannski ekkert á óvart enda er ég gjörn á að fá krampa. Þetta var flöt braut þar sem hlaupnir voru tveir hringir en það sem vantaði hjá skipuleggjendum var að geta hlustað á einhverja tónlist eins og í Reykjavíkurmaraþoninu. Í sex klukkutíma söng ég Larilei, lag sem maður vill alls ekki syngja svona lengi. Mér datt ekkert annað lag í hug,“ segir Silja.

Gott fjölskyldufrí

Silja segir að það hafi verið góð tilfinning að koma í mark.

„Það var frábært og ógeðslega gaman að heyra: You are an Iron man. Fjölskylda mín var öll úti og við ákváðum að gera úr þessari ferð gott fjölskyldufrí. Fyrst var það þríþrautarkeppnin þar sem ég fékk að leika mér sem keppnis-Silja. Svo tók við sólarströndin og loks borgarferð. Það var virkilega gott að finna fyrir stuðningi fjölskyldunnar í brautinni. Þegar maður fer í svona verkefni sem foreldri þá ertu ekkert einn í þessu. Strákarnir voru með mér í þessu allan tímann og þetta var svona fjölskylduverkefni. Þegar ég horfi til baka er ég svekkt yfir að hafa ekki gert aðeins betur en raun ber vitni en er ánægð með að hafa klárað verkefnið. Það er alltaf gaman að sigrast á áskorunum og ég mæli með því að allir finni sér verkefni til að stefna að og fari út fyrir þægindarammann. Það er hollt og gott. Það kæmi mér ekkert á óvart að ég færi aftur í járnkarlinn en akkúrat núna langar mig bara til að fara að hlaupa og lyfta og finna kraftinn aftur.“

Eins og Silja greinir frá gekk mikið óveður yfir á laugardeginum og brá Silja á leik ásamt vinkonum sínum sem sjá í mynbandinu sem fylgir fréttinni.

:Siljar fagnar því þegar hún kemur í mark eftir þrekraunina á Ítalíu. MYNDIR/AÐSENDAR