Kristín Björg Sigurvinsdóttir gefur nú síðar í september út sína fyrstu bók, Dóttur hafsins. Þetta er sérstaklega merkilegt fyrir þær sakir að Kristín skrifaði grunninn að bókinni þegar hún var einungis þrettán ára gömul. Kristínu langaði að verða rithöfundur en útskrifaðist sem lögfræðingur áður en hún ákvað að gefa sig alla í það að skrifa, enda segist hún hafa áhuga á lögfræðinni en elska það að skrifa. Hún er þakklát eiginmanni sínum, Ívari Elí Sveinssyni, fyrir að hafa kvatt hana áfram í því að láta drauminn loksins rætast.

„Ég byrja að skrifa tólf ára gömul og þetta var eitt af mínum helstu áhugamálum. Ég var feimin og vildi helst láta sem minnst fyrir mér fara. Þess vegna þótti mér svo gaman að lesa og skrifa. Í skáldskapnum gat maður verið hver sem er og ferðast hvert sem er,“ segir Kristín.

Lengi verið draumurinn

Kristín skrifaði þrjár bækur á aldrinum þrettán til sautján ára.

„Tvær á íslensku, það voru Dóttir hafsins og framhaldssaga af henni. Síðan skrifaði ég eina á ensku af því að ég fór í gegnum tímabil þar sem mér þótti hún flottari en íslenskan,“ segir Kristín.

En hvernig tilfinning er það að gefa út sína fyrstu bók?

„Það er erfitt að lýsa því, sérstaklega þar sem þetta er búið að vera draumur frá tólf ára aldri. En ef ég reyni að koma því í orð þá myndi ég segja að það væri bara algjör draumur.“

Bókin Dóttir hafsins fjallar um Elísu sem er sextán ára unglingur á Vestfjörðum.

„Eina nóttina heyrir hún tónlist berast frá hafinu. Tónlistin leiðir hana niður í fjöru og þar dregst hún inn í spennandi atburðarás í undirdjúpunum. Það sem mér finnst svo skemmtilegt við bókina er hvað sögusviðið er einstakt enda gerist bókin að mestu neðansjávar. Þar er heill heimur sem lesandi fær að kynnast.“

Hafið veitti Kristínu mikinn innblástur við skriftirnar.

„Við búum á eyju og hafið er stór hluti af okkar menningu. Ég hef alltaf búið nálægt sjónum og það er svo mikil dulúð yfir hafinu sem gerir það að frábærum innblæstri fyrir skáldskap.“

Í skúffu í rúman áratug

Handritið að bókinni sat í tólf ár ofan í skúffu, þar til Kristín tók það aftur upp og las yfir fyrir tveimur árum.

„Það læddist að mér stolt þegar ég las textann og það rifjaðist upp fyrir mér hversu gaman mér þótti að skrifa bókina,“ segir hún.

Hún viðurkennir að það hafi komið henni nokkuð að óvart hve góð bókin var, þrátt fyrir að hún hafi skrifað hana svona ung.

„Já, handritið kom mér virkilega á óvart þegar ég las það aftur öllum þessum árum seinna. Ég vissi í raun ekki alveg við hverju ég átti að búast. Í minningunni fannst mér handritið flókið og slitrótt þar sem ég hafði breytt því svo oft, en það reyndist ekki vera. Þarna var bara fullklárað handrit með skemmtilegum söguþræði. Margar hugmyndirnar komu mér á óvart og ég man eftir að hafa hugsað af og til á lestrinum: Mikið var ég sniðug þarna,“ segir Kristín, sem endurskrifaði þó bókina frá grunni en studdist við hugmyndirnar úr upprunalega handritinu, ásamt því að bæta við nýjum og skemmtilegum þráðum.

Löngunin alltaf til staðar

Kristín segist hafa þurft leggja skrifin til hliðar þegar hún byrjaði í lögfræðinni, enda námið krefjandi.

„En löngunin til að skrifa var alltaf til staðar. Ég man að eina önnina tók ég mig til og byrjaði aftur að skrifa en það fór ekki betur en svo að ég ætlaði aldrei að geta slitið mig frá skrifunum og endaði á því að frumlesa allt efnið fyrir jólaprófin þá önnina. Svo það var öruggara að bíða með skrifin.“

Kristín ákvað að segja upp starfi sínu sem lögfræðingur til að geta helgað skrifunum meiri tíma.

„Ég fór að vinna í hlutastarfi í bókabúð í staðinn. Mér finnst mjög gott að vinna með skrifunum, það brýtur svo upp daginn. Það var ekki auðveld ákvörðun að geyma lögfræðina í bili og snúa sér að fullu að skrifunum. En mikið svakalega er ég ánægð með að hafa gert það og elt drauminn,“ segir hún.

Dóttir hafsins kemur í allar helstu bókabúðir þann 22. september. Hún er fyrsta bókin í bókaflokknum Dulstafir.