Rithöfundurinn Björn Halldórsson mun stýra pallborðsumræðunum, sem hefjast klukkan 13 á morgun og verða í Kaldalónssalnum í Hörpu. Umræðurnar eru helgaðar nýútgefnum smásögum. Þau sem koma og spjalla við Björn eru: María Elísabet Bragadóttir (Sápufuglinn), Örvar Smárason (Svefngríman), Guðjón Baldursson (Og svo kom vorið), og Kristín Guðrún Jónsdóttir, þýðandi Guadalupe Nettel (Hjónaband rauðu fiskanna) og ritstjóri sýnisbókarinnar Með flugur í höfðinu.

„Það er gaman að fá þennan samkomustað aftur,“ segir Björn en tvö undanfarin ár hefur þurft að aflýsa Bókamessunni vegna heimsfaraldursins. „Þegar þú ert að skrifa og ert að vinna í skáldskap þá ertu svo mikið einn úti í horni. Þú ert inni í einhverri kompu að bisast yfir einhverjum texta allan liðlangan daginn. Einhver samkomuvettvangur, eins og bókmenntahátíð, Bókamessan eða jólabókaflóðaútgáfan, er mjög mikilvægur til þess að minna sig á annað fólk og líka til að tengjast og sjá hvað aðrir eru að gera. Svo er þetta líka vettvangur fyrir lesendur og það er eitthvað sem þarf að passa. Það er til hellingur af fólki þarna úti sem les rosalega mikið og þarna myndast snertipunktur við það. Fólk getur mætt og séð allt það sem er í gangi. Þetta er skemmtilegur dagur fyrir fjölskylduna þar sem höfundarnir eru á staðnum,“ segir Björn.

Björn segir að það sé mjög skemmtilegt að fá að takast á við að stýra pallborðsumræðunum en hann er ekki óvanur því að taka þetta hlutverk að sér. „Það er búinn að vera rosalegur vöxtur í smásögunum undanfarin ár. Ég gaf út mína fyrstu bók árið 2017, sem var smásögusafn. Ég ýtti þá á félaga minn sem var að vinna í bókabúð hvort þau gætu ekki verið með metsölulista fyrir smásögusafn eins og ljóðabækurnar því ég sá algjörlega fram á að vera bara einn á honum sem hefði verið mjög hentugt,“ segir Björn og hlær.

Spurður hvað hann telji vera helstu ástæðuna fyrir uppgangi smásagnanna segir Björn: „Það sem ég held að sé númer eitt, tvö og þrjú sem hafi breyst er tilkoma ritlistardeildarinnar í Háskólanum sem er vettvangur þeirra. Smásögur eru algjörlega listform út af fyrir sig. Maður á alls ekki að hugsa um þær sem einhverjar æfingar fyrir skáldsöguna eins og sumir gera. Smásögurnar eru mjög góður vettvangur fyrir nýja höfunda að þróa og æfa röddina sína og að komast áfram.

Smásögur eru styttri hreint og beint og það er auðveldara að henda smásögu sem virkar ekki heldur en að henda einni skáldsögu. Þar af leiðandi getur þú tekið meiri áhættu, gert fleiri tilraunir og prófað hluti sem eru kannski ekki þægilegir. Þess vegna eru þær svo mikilvægar í þróun höfundarins. Við höfum séð risastóra nýja höfundastétt rísa upp undanfarin ár samhliða ritlistanáminu,“ segir Björn.

Við búum til opið samtal milli höfunda og lesenda

Spurður nánar út í pallborðsumræðurnar segir Björn:

„Þetta verða fjórir höfundar sem verða með mér. María Elísabet og Örvar eru bæði ungir og nýir höfundar og fyrsta verk þeirra beggja voru smásögur. Örvar kemur úr ritlistinni og getur rætt eitthvað um það og María er sjálfmenntuð. Guðjón er á öðrum vettvangi. Hann er búinn að klára heilan feril sem læknir og er farinn að skrifa smásögur á efri árum. Svo er það hún Kristín. Hún er þýðandi og hefur einbeitt sér rosalega mikið að smásögum, sérstaklega frá latnesku Ameríku og frá spænskumælandi löndum. Ég er mjög forvitinn að heyra frá henni hvernig smásöguformið er í þessum menningarheimi. Það verður gaman að heyra hvað þau hafa að segja.

Ég ætla ekkert að yfirheyra þau í þaula um bækurnar þeirra. Þau munu ræða málin við lesendur og við munum búa til opið samtal milli höfunda og lesenda. Ég hef oft tekist á við svona pallborðsumræður og maður er bara til staðar til að henda út einhverju haldreipi og fylgjast með klukkunni. Ég vil helst láta fara minnst fyrir mér sjálfum og leyfa höfundum að tala og fara á flug,“ segir Björn, sem reiknar með að umræðurnar standi yfir í um klukkustund.