Trymbillinn Ringo Starr varð 80 ára í vikunni, fæddur í Liverpool 7. júlí 1940. Hann er vel hress eftir aldri og fagnaði tímamótunum ásamt vinum og kunningjum með tónleikum á netinu þar sem hinn eftirlifandi Bítillinn, Paul McCartney, var meðal gesta.

„Hann er náttúrlega elstur af þeim og er einn af þessum mönnum sem lífið hefur alltaf leikið við einhvern veginn. Það er bara alltaf einhver leikur í honum,“ segir myndlistarmaðurinn Jón Óskar um uppáhalds Bítilinn sinn og telur ýmislegt upp Ringo til tekna, fyrir utan trommuleik með áhrifamestu rokkhljómsveit fyrr og síðar.

„Hann fór í bíómyndir og það gekk allt fínt. Það virðist alltaf bara vera gaman hjá honum. Það hefur aldrei verið basl. Hann var til dæmis söluhæstur af Bítlunum í Bandaríkjunum á tímabili með sólóplötur og svo er líka dálítið magnað að enn þann dag í dag er hann með ríkustu mönnum Breta. Sem ég fæ engan botn í. En hefur haft tekjur af auglýsingum og öllum fjáranum.“

Við þetta má síðan bæta að 2018 var Ringo sagður auðugasti trymbill í heimi en þá var hann metinn á 350 milljónir dollara. „Og hann átti náttúrlega sætustu Bítlakonuna, James Bond-leikkonuna,“ segir Jón Óskar, en þau Barbara Bach og Ringo gengu í hjónaband 1981, sama ár og þau léku saman í gamanmyndinni Hellisbúanum, og hafa verið óaðskiljanleg síðan.

Hugljómun í Tónabíói

Þegar æstir Bítlaaðdáendur eru annars vegar bylur jafnan hæst í þeim sem hafa Paul og John í mestum hávegum, þannig að Ringo-fólkið virkar sem einhvers konar frávik í risastóru menginu.

„Þetta náttúrlega byrjaði þannig hjá mér og þegar ég heyrði í Bítlunum sem barn þá var Lennon svona fyrsta átrúnaðargoðið og rosalegur töffari,“ segir Jón Óskar sem sá ljósið, eða Ringo í réttu ljósi, í Tónabíói fyrir margt löngu.

Jón Óskar skipti Lennon snemma út fyrir Ringo vegna heillandi per­sónu­leika hans.
Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

„Þegar A Hard Days Night kom til Íslands fór ég á hana nokkrum sinnum, þó ekki jafn oft og Óttar Felix Hauksson, og það er sena í bíómyndinni þar sem Ringo er að ráfa um borgina,“ segir Jón Óskar og útskýrir hvernig þessi „melankólíska og fallega sena“ kom til.

„Bítlarnir höfðu verið í partíi kvöldið áður og áttu svo að mæta um morguninn í myndatöku en þeir voru svo þunnir að þeir sváfu bara áfram. Nema Ringo sem mætti þunnur og þá ákvað leikstjórinn að taka bara nokkur skot með honum sem varð bara ágætur kafli í myndinni og hluti af melankólíunni er sennilega hvað hann er þunnur,“ heldur Jón Óskar áfram og kemur að kjarna málsins:

„Og þegar ég sá þessa bíómynd þá áttaði ég mig á því hvað þetta var. Þetta er gæinn sem hefði alveg verið til í að fara með manni út í sjoppu og fá sér Kók og Prins og svona og síðan hef ég bara verið Ringo-maður.“

Sólargeislinn Ringo

Þótt Ringo hafi, eins og gengur og gerist með trommuleikara, lamið húðirnar með sínu örvhenta lagi í bakgrunninum, heillaði hann þó miklu fleiri en Jón Óskar í Reykjavík horfinna daga.

„Þegar ameríska innrásin stóð yfir þá var talað um að hann höfðaði sérstaklega til barna og mæðra sem fannst hann álitlegasti tengdasonurinn af Bítlunum. Það er einhver svona hlýja og góðmennska sem hefur alltaf einkennt kallinn,“ segir Jón Óskar sem telur sig hafa fundið skýringuna á þessum sérstaka sjarma Ringo Starr.

„Ég held líka að skýringin á hvað þetta er allt létt og kátt í kringum hann er að hann var sólargeisli í fjölskyldunni. Hann var elskaður. Hinir Bítlarnir eiga miklu tragískari bakgrunn þar sem það er svona meira basl og vesen.“

Jón Óskar minnir þó á að Ringo hafi glímt við erfið veikindi í æsku og eytt hluta hennar á spítölum. „Hann var eitthvað veikur. En það var allt látið eftir honum. Allar frænkurnar og foreldrarnir og svona þannig að það virkar á mann, fyrir utan þessa sjúkrahúslegu sem tók einhver tvö þrjú ár, eins og allt hafi leikið við hann einhvern veginn. Það er eins og það hafi alltaf verið gaman.“

Smekklegur trymbill

Jón Óskar er ekki frá því að í öllu talinu um tónsmíðar Johns og Pauls og gítarsnilli George Harrisons vilji það stundum gleymast að Ringo á sinn sess í sögunni sem trommari.

„Annars er ég ekkert maðurinn til að dæma svoleiðis, svona tónfræðilega. Ég ætla nú ekki að gefa mig út fyrir það. Fyrir mér er þetta fyrst og fremst bara spurning um karakter.

Hann var orðinn frægur á undan þeim þegar hann var þarna í Rory Storm and the Hurricanes, eða hvað hún hét hljómsveitin. Þar var hann heilmikil stjarna og var hafður fremstur á sviðinu.

Eða það voru allavegana einhver sessjón þar sem hann var fremstur og var mjög vinsæll í Liverpool og þótti mjög flinkur í því að sitja fremstur, berja bumbur og blikka stelpur. Og svo fer hann yfir í Bítlana náttúrlega og Rory Storm and the Hurricanes leggst bara af,“ segir Jón Óskar um þau stórmerki í ágúst 1962 þegar Ringo bauðst að ganga til liðs við Bítlanna í stað Pete Best.

„Það er stórmerkileg upptaka á YouTube þar sem margir þekktir trymblar fara yfir trommuleik Ring­os og þykir mikið koma til ákveðinnar tækni sem hann bjó yfir,“ segir Jón Óskar og bætir við að hann veki af og til athygli á þessu myndbandi til þess að minna á trommuhæfileika Ringos.

„Hann var hins vegar fyrst og fremst trymbill sem spilaði með laginu. Hann fer inn í laglínuna og hefur alltaf þótt mjög smekklegur trymbill.“

Franskur slatti af blús

Jón Óskar hefur aldrei farið leynt með einlæga aðdáun sína á Ringo Starr og hefur haldið tvær myndlistarsýningar, mjög svo ólíkar, en báðar tileinkaðar honum.

„Ein þeirra var í Kling & Bang með teikningum eða öllu heldur eiginlega málverk á pappír. Myndir sem voru allar tengdar Ringo. Bara svona nostalgíukennt dæmi hjá mér,“ segir Jón Óskar.

Hluti verkanna á Beaucoup of Blues-sýningu Jóns Óskars.
Myndir/Jón Óskar

„Fyrir nokkrum árum var ég svo með sýningu í Tveimur hröfnum sem hét Beaucoups of Blues sem hét eftir feykilega fínni sólóplötu frá honum. Þetta er svona kántrý-plata,“ segir Jón Óskar áður en hann rekur söguna að baki plötunni sem Ringo gerði ásamt bandaríska gítarleikaranum Pete Drake árið 1970.

Sagan segir að Ringo hafi boðist til þess að sækja Drake út á flugvöll sem var kominn frá Nashville til þess að leika á gítar á móti George Harrison í hljóðveri. Drake hafi síðan orðið gapandi hissa þegar hann komst að því að bifreið Bítilsins var drekkhlaðin kassettum með kántrý-tónlist.

„Þeir fara svo að ræða þetta í stúdíóinu og þegar þessi mikli áhugi Ringos á kántrý-músík kemur í ljós segir hinn: „Ég skal redda hljóðfæraleikurum og við tökum upp plötu,“ segir Jón Óskar. „Og hann náði bara í landsliðið í Nashville og þessi plata, sem heitir Beaucoups of Blues og ég nefndi sýninguna eftir, varð til út úr því.

Það er reyndar engin mynd af Ringo þar en þetta er svona útlegging, aðallega út frá titlinum, mér finnst þetta vera svo flottur titill. Beaucoups of Blues. Svona samsuða af ensku og frönsku. Eitthvert mix.“