„Þetta hefur verið farsæl stofa alla tíð,“ segir Sigrún Ægisdóttir hárgreiðslumeistari, glaðleg í fasi. „Ég tek við stofunni á sínum tíma og byggi hana mikið upp. Ég er líka búin að vera með fullt af nemum og starfsfólki í gegnum tíðina,“ segir hún.

Sigrúnu þykir vænt um staðinn, og það má greina mikinn kærleika og stolt þegar hún talar um starfsfólkið sitt. „Það er alltaf brjálað að gera, allt á full swing. Ég er með frábært, alveg dásamlegt starfsfólk og er búin að vera mjög lánsöm í starfi.“

Rauðir dreglar og kóngafólk

Félagsstofnun stúdenta og Ríkissjóður hafa keypt húsið sem verður notað undir stúdentaíbúðir og starfsemi Háskóla Íslands. Hárgreiðslustofan verður þó áfram á sínum stað.

Fyrirsætur á fyrstu sýningunni sem Sigrún tók þátt í, árið 1979.
Mynd/Aðsend

„Þetta hús á í mér hverja taug,“ segir Sigrún. „Ég er búin að vera hérna síðan ég var unglingur. Upphaflega þegar ég kom hérna inn voru dyraverðir í júníform. Það voru oft rauðir dreglar og kóngar og drottningar að koma og fara. Ég er búin að upplifa mikið með þessu húsi.“

Dásamlegt að fá líf í húsið

Hún tekur fyrirhuguðum breytingum í húsinu fagnandi. „Ég er jákvæð fyrir breytingum. Það er dásamlegt að fá líf inn í húsið. Það er rúmt ár síðan hótelinu sjálfu var lokað og við erum búin að vera starfandi allan tímann.“ Sigrún segist hafa auglýst sérstaklega á Facebook, að stofan væri svo sannarlega opin þrátt fyrir lokanir á annarri starfsemi hússins. „Ég varð að setja inn klausu af því að fólk var stöðugt að hringja inn og hélt að við værum með lokað.“

Hún er afslöppuð og bjartsýn varðandi framhaldið. „Ég er með leigusamning til 2026 og mér skilst að háskólinn ætli að hafa þessa þjónustu til staðar hérna áfram.“ Sigrún segist hafa talað við fulltrúa framkvæmdanna sem hafi tjáð henni að ýmis þjónusta verði í boði á svæðinu.“ Ég hlakka svo til að fá líf inn í húsið.“

Drottningin vildi kaupa greiðuna

Hótelið á efri hæðunum hefur í gegnum tíðina verið lifandi samfélag og ljóst að starfsferill Sigrúnar er ríkulega samofinn hótelrekstrinum og ekki síst, hinni fjölbreyttu flóru gesta sem hafa dvalið í húsinu.

Hárgreiðslur úr smiðju Sigrúnar frá 1982.
Mynd/Aðsend

„Ég man að við áttum hérna rosalega flotta gullgreiðu. Grófa greiðu sem við notuðum í flottar greiðslur. Hún gerði svo flotta áferð. Silvía Svíadrottning vildi endilega kaupa þessa greiðu en það var ekki fræðilegur möguleiki,“ segir Sigrún. „Sama hvað var boðið í þessa greiðu þá varð hún ekki seld.“

Sagan á sér þó dökka hlið, því mögulega hefur glæpur verið framinn. „Greiðan er horfin. Það er ekki svo langt síðan hún hvarf en hún var notuð hérna í fleiri orð. Nú hugsum við: Hvað varð um gullgreiðuna?“

Fékk portrett-mynd af kúnna

Hún minnist einnig stjórnmálakonu frá Bretlandi sem dvaldi á hótelinu í kringum 1980. „Hún kom og ég fór á sjöundu hæð að greiða henni.“ Þegar konan var farin aftur til Bretlands barst Sigrúnu mynd í pósti. Var þá um að ræða flennistóra portrett-mynd af konunni. „Hvar á ég að hafa þessa mynd? Ég var ekkert búin að kynna mér þessa konu, eða neitt!“ Segir Sigrún og hlær.

Hún ítrekar að margar frægar konur hafi setið í stólnum hjá henni. „Ég gerðist sérleg vinkona Evu Jolie, ég var alltaf að sjá um hárið á henni. Hún var góð vinkona mín og pantaði mig alltaf þegar ég kom til landsins,“ segir Sigrún. „Það er svo margt sögulegt.“

Reykt í hverjum einasta stól

„Þegar ég byrjaði að vinna hérna 1978, þá voru allar konur í hárþurrkum með rúllur. Það var reykt í hverjum einasta stól og setið í hægindastól með fæturna uppi. Stofan var troðfull.“

Stórir skartgripir og diskó-hár árið 1981.
Mynd/Aðsend
Fléttur og gullteygjur í hári, í greiðslu eftir Sigrúnu frá 1981.
Mynd/Aðsend

Hún segir að það sem hafi staðið upp úr á 44 árum í starfi sé fjölbreytnin. „Það er svo mikil breyting og maður er búinn að kynnast svo mörgum og eiga svo mikið af yndislegum kúnnum. Ég er ennþá með kúnna sem hafa fylgt mér frá upphafi. Heilu kynslóðirnar. Og líka ömmubörnin,“ segir Sigrún. „Ég er ein af fáum í mínum bransa sem er alltaf algjörlega á sama blettinum. Flestir hafa fært sig til.“

Meistarinn flutti út á land

Meistari Sigrúnar var Jóhanna Hauksdóttir, hárgreiðslumeistari. „Ég byrjaði að læra hjá henni. Svo hætti hún og sagði bara: Þú tekur við stofunni.“ Sigrún var aðeins tvítug þegar meistari hennar flutti út á land og fól henni þetta stóra verkefni. Stofan batt þó Sigrúnu ekki fasta við húsið heldur ferðaðist hún mikið í tengslum við sýningar og keppnir í háriðn. „Ég var mjög aktíf og var byrjuð að taka þátt í sýningum ári eftir að ég byrjaði að læra,“ segir hún. „Það varð síðan meira um sýningar eftir það. Ég var svo heppin að vera með hárgreiðslustofuna á neðri hæðinni og geta farið upp í Súlnasal þegar það voru sýningar og keppnir.“ Hún segir að sumir hafi tjáð sér að þetta hafi verið „meant to be,“ að hún tæki við stofunni. „Ég er búin að vera mjög farsæl, öll þessi ár.“

Fyrirsætur stilla sér upp á sýningu árið 1983.
Mynd/Aðsend