Froskur út­gáfa gaf ný­lega út fyrri hluta mynda­sögunnar um perlu­kafarann Maram í snoturri bók sem höfundurinn Magnús Björn Ólafs­son og franski teiknarinn Adr­roc, Adrian Roach, hafa nostrað við á síðustu þremur árum.

Út­gefandinn Jean Pos­occo segist strax hafa hrifist af sögunni þegar Magnús Björn bar hana undir hann og á­kveðið að hafa bókina sem veg­legasta en hún er fáan­leg á ís­lensku og ensku.

Perlukafarinn Maram fer djúpt ofan í töfraveröld undirdjúpanna.
Mynd/Adrroc

„Bókin fjallar um ungan perlu­kafara sem stelst inn í drauma gamals ein­búa á af­skekktri Kyrra­hafs­eyju og þá upp­hefst vo­veif­leg at­burða­rás sem virðist sam­ofin löngu gleymdum harm­leik úr grárri forn­eskju,“ segir Jean og bætir við að í sögunni mætist töfra­ver­öld undir­djúpanna og spegla­salur draum­heims þar sem upp spretta spurningar um eðli til­verunnar í veru­leika sem er við það að gliðna í sundur.

Mantran um Maram

„Þetta byrjaði allt saman á því að ég var á milli verk­efna og langaði að skrifa sögu,“ segir Magnús Björn um nokkuð sér­staka til­urð bókarinnar. Hann segir að þrátt fyrir sterka löngun til þess að skrifa fal­lega sögu hafi hann ekki fundið hana innra með sér.

„Þannig að konan mín, sem er jóga­kennari, gaf mér möntru sem er sér­hönnuð til þess að virkja sköpunar­kraftinn. Ég fór að kyrja þessa möntru eins og brjál­æðingur og áður en ég vissi af þá fór ég bara að sjá, hvort sem augun voru opin eða lokuð, ein­hverjar svona myndir, glefsur og senur úti um allt.“

Hann segir þessi leiftur hafa orkað svo sterk á hann að hann hafi ekki getað annað en byrjað að skrifa út frá þeim. „Bæði til þess að koma þessu út og fanga þetta. Bara losna við þetta hrein­lega.“

Möntru­hama­gangur

Magnús Björn segist strax hafa áttað sig á að um mynda­sögu væri að ræða. „Vegna þess að ég sá þetta bara í raun og veru ljós­lifandi,“ segir hann og bendir á að í bókinni sé ein sena, sem hann sá í öllum „þessum möntru­hama­gangi“ eins og hún leggur sig.

Út frá þessari senu byggði hann síðan beina­grind sögunnar á eigin reynslu. Bæði á ferða­lögum sínum og því sem hann hefur upp­lifað innra með mér og ytra. „En á endanum varð ég alltaf að spyrja mig að því hvaða sögu mig langaði að lesa og skrifaði svo bara þá sögu. Fyrir sjálfan mig og til að leyfa öðrum að heyra.“

Rammarnir sem spruttu fram í möntruhamaganginum hjá Magnúsi og urðu kjarninn í myndasögunni um Maram.
Mynd/Adrroc

Magnús Björn fiktaði við að teikna mynda­sögur í æsku en kennir mis­skildum for­dómum um að hann sneri baki við list­forminu á mennta­skóla­árunum. Hann hafi þó alltaf átt sér þann draum að gera sína eigin sögu. „En þá var vanda­málið að ég kunni ekki lengur að teikna,“ segir hann um stöðuna, loksins þegar sagan kom til hans.

Perlu­vinir

„Og þá eigin­lega féll þetta um sjálft sig. Vegna þess að það er svo erfitt að finna teiknara á Ís­landi sem hefur helgað sig þessu list­formi og er þá á lausu,“ segir mynda­sögu­höfundurinn, sem fór með ó­klárað hand­ritið til Ber­línar þar sem honum var bent á franska teiknarann Adrian Roach, Adr­roc.

„Við hittumst nokkrum mánuðum síðar þegar ég keyrði til Frakk­lands og það neistaði ein­hvern veginn þannig á milli okkar að við erum búnir að vera perlu­vinir og sam­starfs­fé­lagar síðan.

Ég get alveg lofað þér því að við verðum ekki ríkir af þessu en þetta er alveg ægi­lega gaman og það að finna ein­hvern sem var til­búinn að skuld­binda sig allan þennan tíma. Það er í raun og veru bara guðs gjöf.“

Magnús Björn segist að­spurður hafa fengið góð við­brögð við Maram. „Ég veit ekki hvernig hún er að seljast en fólk hefur sagt mjög fal­lega hluti við mig um þessa bók. Kannski er ég svona hégóma­gjarn en það er ó­trú­lega gott að fá klapp á bakið þegar maður er búinn að leggja svona mikla vinnu í eitt­hvað eins og þetta.“