Pálmi hefur verið sóknarprestur í 44 ár og þjónað á nokkrum stöðum á landinu, en hann hefur verið sóknarprestur í Bústaðakirkju síðan árið 1989. Það eru því sannkölluð tímamót nú þegar hann hættir störfum, en hann hefur þjónað af mikilli staðfestu og eignast heiðurssess í hjörtum sóknar sinnar.

Allir eru velkomnir til guðsþjónustunnar og eftir messuna verður boðið upp á léttar veitingar.

Hefur myndað ótrúleg tengsl

Pálmi varð sjötugur í síðasta mánuði og segist fyrst og fremst þakklátur fyrir að hafa náð þessum aldri.

„Ég er alltaf minntur á það í mínu starfi að margir ná því ekki að heilsa nýjum áratug og ég er glaður og mjög þakklátur fyrir að hafa náð að halda heilsu og getu,“ segir hann.

„Ég mun sakna safnaðarins mikið. Eftir 32 ár á sama stað hef ég tengst fólki á ótrúlegan hátt, bæði í gleði og á sorgarstund,“ segir Pálmi. „Í erfiðustu aðstæðum lífsins hef ég oft eignast vináttu fólks sem hefur aldrei rofnað, þó að upphafið hafi kannski verið sárt. Þetta hefur verið mjög hrífandi og heillandi starf á margan hátt.“

Gefandi að hjálpa fólki

Pálmi segir að það sem sé honum efst í huga þegar hann lítur yfir tíma sinn sem prestur sé fólkið sem hann hefur fengið að þjóna.

„Ég hugsa líka mikið um fólkið í Grímsey núna og stundirnar sem ég hef átt í kirkjunni þar,“ segir Pálmi, en hann þjónaði í Grímsey í níu ár. „Einn stór og sterkur Grímseyingur sem bognar aldrei sagðist hafa grátið eins og barn þegar kirkjan brann, eftir að hafa ekki grátið í áratugi. Hann var ekki manna duglegastur að koma í kirkju en áttaði sig á því hvað hún var honum kær þegar hann sá hana brenna. Þetta er mjög sorglegt.

Ég held að það sem er mest gefandi við að vera prestur sé að geta gengið til móts við fólk í ólíkum aðstæðum og vinna með því að því að skapa betra líf,“ segir Pálmi. „Það gerist samt bara með samvinnu. Ég breyti ekki lífi fólks. Það gerir það sjálft. Ég get bara bent á möguleika og talað við þau í gleði og sorg.“

Vill gefa nothæfa mynd af Guði

„Kannski er stærsta blessunin sem maður nýtur í lífinu að mér finnst ég aldrei vera einn. Mér finnst ég alltaf búa við helga og hulda hönd sem leiðir mig áfram,“ segir Pálmi. „Í mínu starfi hef ég líka leitast við að gefa fólki mynd af Guði og Kristi sem er nothæfur, ekki einhver háheilög vera sem er erfitt að nálgast, heldur einn af okkur, með okkur í liði og samferða okkur. Ef mér hefur tekist það er ég sáttur.

Ég á mér þá von að við getum áfram verið þjóð sem stendur saman og varðveitir kristin gildi, virðir skoðanir sem eru ólíkar og að við séum samtaka í kærleikssamfélagi sem lætur sér annt um náungann, sama hvaða trú fólk hefur. Ef við sameinumst um að láta náungakærleikann gilda, þá verður Ísland áfram besti staður í heimi til að búa á.“

Þakkar fyrir hvern dag

Pálmi hefði getað hætt störfum fyrir áratug ef hann hefði kosið það en hélt áfram eins lengi og raun ber vitni því honum hefur liðið vel í starfinu.

„Mér finnst enn jafn heillandi og spennandi að fara í kirkjuna núna eins og fyrsta daginn,“ segir hann.

„Ég er svo sem kominn á bilanaaldur og hef bilað eins og margir aðrir, en ég reyni að vera í formi, hreyfa mig, borða hollt og heilnæmt og vanda mig við að lifa, vegna þess að það er ekki sjálfgefið að lífið heilsi á morgun,“ segir Pálmi. „Þetta er heilmikið limbó á köflum og ég fer stundum út af veginum, en aðalatriðið er að vita að það er hægt að komast aftur á hann.

Mér finnst líka skipta máli að vera jákvæður gagnvart starfinu og því sem kemur,“ segir Pálmi. „Ég fer aldrei að sofa án þess að hugsa um hverju ég hef lokið þann daginn og þakka fyrir hann og ég byrja hvern dag á að heilsa honum, vera þakklátur fyrir að vakna og signa mig inn í daginn.“

Skilur ekkert í skerðingum

„Mér líst ágætlega á að fara á eftirlaun. Ég hef reyndar ekki skoðað hver eftirlaunin verða, en vonandi verða þau næg til að lifa á þeim,“ segir Pálmi léttur. „Það eina neikvæða sem ég heyri um frá jafnöldrum mínum eru allar þessar skerðingar fyrir eldri borgara. Ef þú hefur heilsu og getu til að vinna færðu það í hausinn aftur. Mér finnst það furðulegt að kerfið hafni framlagi fólks sem hefur getu og vilja til að leggja sitt af mörkum. Ég gæti til dæmis alveg hugsað mér að sinna einhverjum afleysingum úti á landi en það eru í dag reglur sem banna prestum að starfa áfram eftir sjötugt.

Mér finnst þessar skerðingar furðulegar. Segjum sem svo að þú vinnir í lottó, þá er ekki spurt hvort þú hafir unnið áður og þér bara gefinn helmingur vinningsins ef svo er. Þetta er jafn vitlaust. Annað hvort hefurðu unnið þér inn réttindi eða ekki,“ segir Pálmi. „Það er eins og stjórnmálamenn skilji þetta ekki sjálfir, þeir þakka bara fyrir ábendingarnar og svo breytist ekkert.

Maður heyrir þessa dagana að allir frambjóðendur vilja bæta kjör allra og laga allt og við trúum þessu og kjósum og svo í næstu viku muna flest ekki hverju þau lofuðu,“ segir Pálmi. „En eldri borgarar sem hafa kjörgengi eru 73 þúsund og það er fáránlegt að hlusta ekki á þennan hóp. Það sem skiptir mig mestu máli er að fólk í pólitík og lífinu öllu reyni að fylgja því eftir sem er boðað, lofað og prédikað.

Svo finnst mér of mikið um að það sé verið að reyna að ráða fyrir aðra hópa og ætla þeim einhvern farveg sem þeir vilja kannski ekki fara í, hvort sem það eru unglingar eða eldri borgarar,“ segir Pálmi. „Þess vegna ætla ég ekki að skilgreina mig sem eldri borgara heldur bara segja að ég sé fullorðinn, sem þýðir að ég á einhver ár inni. Ég ætla að fá að vera fullorðinn og taka þannig þátt í lífinu.“

Á fullt af áhugamálum

Pálmi hefur ekki áhyggjur af því að honum leiðist á eftirlaunum.

„Í dag fer ég í Víkina til að horfa á Víking tryggja sér Íslandsmeistaratitilinn, svo fer ég að undirbúa messuna fyrir sunnudaginn. Eftir það fer ég í þetta týpíska, að laga til í bílskúrnum, færa kassana frá hægri til vinstri og koma svo aftur mánuði síðar og færa þá frá vinstri til hægri,“ segir Pálmi og hlær. „Ég á líka fullt af áhugamálum og er spenntur að geta sinnt þeim meira. Ég hef gaman af útiveru, veiði, veit í hvorn endann á að halda á golfkylfu og er farinn að hjóla út og suður.

Um daginn hjólaði ég hringinn í kringum Reykjavík. Það tók mig bara tæpa tvo tíma og það voru bara um 44 kílómetrar, en ég hélt að það væri miklu lengra. Það er ótrúlega gaman að hjóla og ég er allt í einu farinn að sjá og upplifa hluti sem ég hef ekki tekið eftir áður. Ég fór til dæmis út á Granda og tók þá eftir þessari fínu grasþúfu sem ég hef aldrei séð áður,“ segir Pálmi. „Veður er líka engin fyrirstaða, við Íslendingar eigum öll lager af skjólfatnaði.“